Focus letterario/ Fokus literacki: Poesia visiva di Barbara Orlowski/ Poezja wizualna Barbary Orlowski

In foto Barbara Orlowski 

*

Komentarz i przekład na włoski Izabella Teresa Kostka.

Commento e traduzione in italiano Izabella Teresa Kostka.

***

          Chi potrebbe mai fermare un'artista? Ogni anima che ama la Musa risponderà al suo richiamo, indipendentemente dal Paese in cui metterà radici. Barbara Orłowski è una poetessa, animatrice culturale, giornalista e pittrice polacca che ho il grande piacere di ospitare nell'ambito della rubrica "Focus letterario / Fokus literacki". Nata a Toruń, nel 1988 è emigrata in Germania e, dal 2008, vive anche in Brasile. Barbara Orlowski rappresenta un esempio di artista capace di coniugare nella propria creatività diverse discipline artistiche e culture differenti.

      Le poesie raccolte oggi in questo ciclo accompagnano il lettore in un viaggio senza confini, fatto di silenzi, ricordi e contemplazione. È un patchwork multicolore di immagini familiari: una tazza di caffè fumante, un vecchio libro, una finestra attraversata dal vento, un paesaggio autunnale, un foglio bianco in attesa di parole. Ogni frammento di quotidianità, incorniciato dalle parole, si trasforma in un simbolo capace di evocare significati più profondi e universali. Il nucleo dei componimenti è nato da un'osservazione attenta del mondo, condotta con uno sguardo sensibile e meditativo. La realtà oscilla continuamente tra presenza e assenza, tra ciò che resta e ciò che lentamente si dissolve. Ne nasce una splendida metafora, nella quale la memoria e i ricordi si trasformano in arazzi interiori, tessuti con fili di emozioni, mentre la natura si fa voce soffusa che accompagna da sempre il cammino dell'essere umano. La fragilità umana, il dolore, la solitudine e la perdita rappresentano passaggi preziosi verso una consapevolezza più profonda e matura. Ogni esperienza personale è come una tessera con cui Orłowski, attraverso parole limpide e dirette, costruisce un ricco mosaico espressivo. Nei testi dedicati alle maschere che scompaiono e al cammino interiore emerge una visione della vita fondata sulla trasformazione: tutto ciò che si perde può infatti diventare l'impulso verso una nuova libertà. Nelle liriche di Barbara Orlowski si coglie chiaramente l'influenza della sua passione per la pittura. Il suo stile si distingue per un linguaggio ricco di immagini cromatiche dai colori nitidi e intensi: il nero del caffè, il rosso del palissandro, il magenta dell'autunno, l'azzurro dell'universo. Queste chiazze di colore contribuiscono a creare una poesia, oserei dire, profondamente visiva, molto vicina alla sensibilità pittorica dell'autrice.

       La sua voce poetica non crea distanza, ma accoglie e si fa familiare. Non è mai percepita come un discorso sterile e distaccato dalla realtà, ma come parte dell'esperienza umana collettiva, nella quale ciascuno può facilmente riconoscersi. Orlowski si serve di un lessico limpido e comprensivo, invitando il lettore a cogliere la bellezza fragile e preziosa dell'esistenza in ogni istante del vissuto. Barbara Orlowski ci ricorda che ogni esperienza, anche la più quotidiana, lascia una traccia, come un filo in un grande arazzo perché ogni emozione contribuisce, nel corso degli anni, a comporre il disegno unico della nostra vita.

Buona lettura!

Izabella Teresa Kostka

Agosto 2026

***

        Któż mógłby zatrzymać artystkę? Każda dusza kochająca Muzę odpowie na jej wezwanie, niezależnie od kraju, w którym zapuści korzenie. Barbara Orlowski jest polską poetką, animatorką kultury, dziennikarką i malarką, którą z wielką przyjemnością goszczę na łamach rubryki "Focus letterario / Fokus literacki”. Urodzona w Toruniu, w 1988 roku wyemigrowała do Niemiec, a od 2008 roku mieszka również w Brazylii. Barbara Orłowski jest przykładem artystki, która potrafi harmonijnie łączyć w swojej twórczości różne dziedziny sztuki oraz odmienne kręgi kulturowe.

         Zebrane w tym cyklu wiersze prowadzą czytelnika w podróż bez granic, w podróż pełną ciszy, wspomnień i kontemplacji. To wielobarwny patchwork znajomych, codziennych obrazów: filiżanka parującej kawy, stara książka, okno, przez które przechodzi wiatr, jesienny pejzaż czy biała kartka czekająca na słowa. Każdy fragment codzienności, ujęty w ramy poetyckiego słowa, staje się symbolem zdolnym przywołać głębsze i bardziej uniwersalne znaczenia. Istotą tych utworów jest uważna obserwacja świata, prowadzona z niezwykłą wrażliwością i zadumą. Rzeczywistość nieustannie oscyluje między obecnością a nieobecnością, między tym, co pozostaje, a tym, co powoli odchodzi. Rodzi się z tego piękna metafora, w której pamięć i wspomnienia przeobrażają się w wewnętrzne gobeliny utkane z nici emocji, podczas gdy natura staje się cichym głosem towarzyszącym człowiekowi od zarania jego drogi. Ludzka kruchość, ból, samotność i strata okazują się cennymi etapami prowadzącymi ku głębszej i dojrzalszej świadomości. Każde osobiste doświadczenie jest niczym ceramiczna płytka, z której Barbara Orlowski, posługując się prostym i przejrzystym językiem, buduje bogatą mozaikę znaczeń. W utworach poświęconych znikającym maskom oraz wewnętrznej drodze człowieka wyłania się wizja życia oparta na nieustannej przemianie, bo wszystko, co zostaje utracone, może stać się impulsem do odzyskania nowej wolności. W liryce Barbary Orlowski wyraźnie dostrzegalny jest wpływ jej pasji malarskiej. Jej styl wyróżnia się językiem nasyconym barwnymi obrazami o intensywnych, wyrazistych kolorach: czernią kawy, czerwienią palisandru, magentą jesieni czy błękitem wszechświata. Te barwne plamy współtworzą poezję, która, ośmielę się to powiedzieć, ma charakter głęboko wizualny, pozostając w ten sposób niezwykle bliską malarskiej wrażliwości autorki.

    Głos poetycki nie tworzy dystansu, lecz zaprasza i staje się bliski czytelnikowi. Nie jest odbierany jako jałowy, oderwany od rzeczywistości retoryczny dyskurs, lecz jako część zbiorowego ludzkiego doświadczenia, w którym każdy może odnaleźć samego siebie. Barbara Orlowski posługuje się przejrzystym i zrozumiałym językiem, zachęcając odbiorcę do dostrzegania kruchego i cennego piękna istnienia w każdej chwili życia. Przypomina nam, że każde doświadczenie, nawet najbardziej codzienne, pozostawia po sobie ślad  niczym nić w wielkim arrasie,  ponieważ każda emocja współtworzy z upływem lat niepowtarzalny wzór naszego życia.

Miłej lektury!

Izabella Teresa Kostka

Sierpień 2026

****

MYŚLI JAK CZARNA KAWA 

ta koszula na miarę popękała 

sukienka w drobne kwiatki wyblakła ze starości

uwalniam myśli które przeszkadzają w pamięci

popijam gorącą kawę i staram się myśleć o dobrych chwilach

układam samotność

ciasny kąt w głowie - gdzie już nie mieszczą się myśli

kto chce słuchać tego co już raz zostało powiedziane 

milczenie to najlepszy gest w tym momencie

gorąca parująca kawa w filiżance

przyciąga uwagę pieszczotą abstrakcyjnych figur

które unoszą się w górę i zmieniają się w dym

wzrok przykuty w jeden punkt – tak bezmyślnie

uciekają chwile - duchowy spokój zapanował w pokoju

za oknem kołyszą się motyle 

stare książki powracają do moich wspomnień

jak powielacze minionych lat

tylko próżność pozostała i biała księga bez opowieści

*

PENSIERI COME CAFFÈ NERO

questa camicia su misura si è lacerata

l'abito a piccoli fiori è sbiadito con il tempo

libero i pensieri

che ostacolano la memoria

sorseggio un caffè caldo

e cerco di pensare ai momenti felici

metto ordine nella solitudine

in quell'angolo angusto della mente -

dove i pensieri non trovano più spazio.

chi vuole ascoltare

ciò che è già stato detto una volta

il silenzio

è il gesto più giusto in questo momento

il caffè caldo e fumante nella tazza

attira lo sguardo

con la carezza di figure astratte,

che si innalzano verso l'alto

trasformandosi in fumo

lo sguardo resta fisso in un solo punto,

quasi senza pensiero

i momenti fuggono - 

una pace spirituale ha avvolto la stanza

fuori dalla finestra

ondeggiano le farfalle

i vecchi libri ritornano ai miei ricordi

come copie degli anni passati 

è rimasta soltanto la vanità

e un libro bianco

senza racconti.

***

POCAŁUNEK WIATRU

przywiązana do swoich myśli

pomiędzy niebem a ziemią

bez  powodu

czuję okropną melancholię

cisza skrywa sekrety

a czas impregnuje pamięć 

tylko skrzynie i walizy z zamkami na kłódki 

przypominają stare wspomnienia

nie chcą się dzielić łupem fantazji i wytrwałość 

jakby sprzeciwiały się temu co piszę

tylko wiatr śle pocałunki i zagląda ciekawsko

przez okno - na mój ostatni wiersz

*

IL BACIO DEL VENTO

legata ai miei pensieri

tra il cielo e la terra

senza motivo

provo una terribile malinconia

il silenzio nasconde segreti

e il tempo impregna la memoria.

soltanto bauli e valigie

con serrature e lucchetti

richiamano vecchi ricordi

non vogliono condividere

il bottino della fantasia e della perseveranza

come se si opponessero

a ciò che scrivo

soltanto il vento manda baci

e scruta curioso

attraverso la finestra - 

la mia ultima poesia

***

ILUZJA RZECZYWISTOŚCI 

czy to iluzja ubrana w rzeczywistość 

czy deszcz ślizga się po szybach

ulice opustoszały – nastała cisza

tylko deszcz rozmawia 

mżawka w świetle latarni tańczy po ulicy 

gdzieniegdzie człowiek z parasolem

cień porusza się niespokojnie 

chodzi podgląda gubi się we własnym  cieniu  

nie możesz czasu przywrócić nie uda się

nawet nie próbuj

żyjesz w atmosferze pustki w iluzji rzeczywistości

z buntem i entuzjazmem w swoim smutku

wybór życia wypływa z duszy jak zaparkowana piosenka

przywołuje wspomnienia i pisze biografie

na hebanowym drzewie w  jego układzie słojów i czerni

nierozłącznych cieni blefujących w realności

*

ILLUSIONE DELLA REALTÀ

è un’illusione vestita di realtà,

o è la pioggia che scivola sui vetri

le strade si sono svuotate – è calato il silenzio,

soltanto la pioggia parla

la pioggerella, alla luce dei lampioni,

danza sulla strada,

qua e là una persona con l’ombrello

un’ombra si muove inquieta

cammina, osserva di nascosto,

si perde nella propria ombra

non puoi riportare indietro il tempo,

non ci riuscirai

non provarci nemmeno

vivi nell’atmosfera del vuoto,

nell’illusione della realtà,

con ribellione ed entusiasmo dentro la tua tristezza

la scelta della vita sgorga dall’anima

come una canzone parcheggiata,

richiama ricordi

e scrive biografie

sul legno d’ebano

nel disegno delle sue venature e della sua oscurità

di ombre inseparabili

che ingannano la realtà.

***

WSZECHŚWIAT 

kocham słodkie uroki życia

kolorowe krajobrazy i błękitne niebo w marcu

często patrzę w dal

tam na szerokim firmamencie dziwna szarość

istnieje inny wszechświat o którym nie wiem

nie mam odwagi zagłębiać się i szukać prawdy

ktoś przemawia do mnie przez milczenie

świat jest piękny - śmieje się oczami

daje ludziom radość i miłość

rzeki marzeń płyną pełnią pragnień i trudności

wszechświat ludzkich serc który jest jak wieczność

poezją - jak chleb powszedni z prekursorem człowieczeństwa

umysł wciąż pulsuje mądrością - nigdy nie jestem sama

czuję bliskość universum - rodzi się pokusa w blasku księżyca

*

UNIVERSO

amo i dolci incanti della vita,

i paesaggi colorati

e il cielo azzurro di marzo

spesso guardo lontano

là, nell’immenso firmamento

uno strano grigiore 

esiste un altro universo

di cui non so nulla.

non ho il coraggio

di addentrarmi e cercare la verità

qualcuno mi parla attraverso il silenzio.

il mondo è bello - sorride con gli occhi.

dona agli esseri umani gioia e amore

i fiumi dei sogni scorrono

colmi di desideri e difficoltà

l’universo dei cuori umani,

che è come l’eternità

è poesia -

come il pane quotidiano

con il precursore dell’umanità.

la mente continua a pulsare di saggezza - 

non sono mai sola

sento la vicinanza dell’universo - 

nasce una tentazione

nel chiarore della luna

***

GOBELINY WSPOMNIEŃ 

czas wydaje się stać w miejscu

szepcze historie o przeżytym życiu

zawiłe detale - zachęcają do wspomnień

do zatrzymania się - choćby na chwilę 

zachęcają do marzeń

pełnych nieskończonych możliwości

w przestrzeniach minionej epoki

opowiadają niepowtarzalne historie

dusze znajdują miejsce na wędrówki

kolorowymi szlakami - celebrując przeszłość

rzucając delikatny blask

w ponadczasową chwilę

inspirowane stylem vintage

szukają sanktuariów

przypominających o niedoskonałości życia

w utkanych gobelinach wspomnień

*

GLI ARAZZI DEI RICORDI

il tempo sembra fermo,

sussurra storie della vita vissuta

dettagli intricati - invitano ai ricordi,

a fermarsi - anche solo per un istante

invitano a sognare 

pieni di infinite possibilità,

negli spazi di un’epoca remota 

raccontano storie irripetibili

le anime trovano un luogo per i viaggi

lungo sentieri colorati - celebrando il passato,

diffondendo un delicato bagliore

in un momento oltre il tempo

ispirati allo stile vintage,

cercano santuari

che ricordano l’imperfezione della vita,

negli arazzi intrecciati dei ricordi

***

ŻYCIA RYTM 

echo wspomnień sięga przeszłości

ten spektakl pozostanie do końca życia

wkrótce nadejdzie dzień - w którym nic nie zostanie znalezione

tylko w cichej tęsknocie i głęboko w duszy

kłębią się schowane myśli

nastała cisza - tylko serce bije w rytm pieśni anielskiej

niech bije – śpiewa głośno ... rozrywa łańcuchy smutku

niech będzie słyszane wśród szumu wiatru

niech ciepły powiew porwie i niesie daleko - nie zakłócając subtelnego śpiewu

niech ochłodzi i obudzi z letargu finezyjne słowa

niech strumień śpiewa kiedy pada letni deszcz 

niech uśmiech pojawi się na ustach – kiedy życie budzi się ze snu

*

IL RITMO DELLA VITA

l'eco dei ricordi risale al passato

questo spettacolo resterà fino alla fine della vita.

presto verrà il giorno

in cui non si troverà più nulla

solo nella silenziosa nostalgia

e nel profondo dell'anima

si agitano pensieri nascosti.

è calato il silenzio - soltanto il cuore batte

al ritmo di un canto angelico

che continui a battere -

che canti a gran voce...

che spezzi le catene della tristezza.

che sia udito

tra il fruscio del vento.

che un tiepido soffio lo rapisca

e lo porti lontano,

senza turbare il suo canto soave

che rinfreschi

e ridesti dal torpore parole raffinate

che il ruscello canti

quando cade la pioggia d'estate

che un sorriso affiori sulle labbra -

quando la vita si risveglia dal sonno.

***

CZERWONY PALISANDER 

czy wyobrażasz sobie - że białe kartki papieru 

marzą teraz o wypełnieniu ich wierszem?

leżą na czerwonym palisandrowym biurku z szufladami

okrytym surową tajemnicą 

czekają

leżą obok kałamarzu z czerwonym atramentem

i stare pióro po dziadku

pióro marzy i czeka... na zanurzenie stalówki  

w starym mosiężnym barokowym kałamarzu

czekają 

aż delikatna różowa bladość jej twarzy 

pochyli się nad papierem 

- usiądzie przy czerwonym palisandrze

i zacznie pisać wiersz

*

PALISSANDRO ROSSO

riesci a immaginare che i bianchi fogli di carta

sognino ora di essere colmati da una poesia?

giacciono su una scrivania di palissandro rosso, con cassetti,

avvolta da un austero mistero

aspettano

restano accanto a un calamaio

colmo d'inchiostro rosso

e a una vecchia penna del nonno

la penna sogna e attende...

di immergere il pennino

in un antico calamaio di ottone, in stile barocco

aspettano

che il delicato pallore rosato del suo volto

si chini sul foglio,

si sieda davanti alla scrivania di palissandro rosso

e cominci a scrivere una poesia

    

***

JESIENNE ROZWAŻANIA

czy słyszysz jak z drzew spadają dojrzałe kasztany

a mimozy żegnają się z jesienią

w złote wrześniowe popołudnie

magentem - wrzosowisko się mieni

wiatr jesienny szepcze cicho i tkliwie 

kiedy w piruecie opadają kolorowe liście

a ty spacerujesz po mglistych meandrach

platynową ścieżką

tiulowa cisza przytula drzewa

otula miłośnie burgundowy zmierzch

liście pod nogami szeleszczą 

a wrzesień zachwyca się symfonią barw

nagle rozerwał się sznur jarzębinowych korali 

bębnią o ziemię jakby padał deszcz 

słowa poezji w myślach utkane

czekają i płoną – aby je w wiersze zapisać 

*

RIFLESSIONI D'AUTUNNO

senti come dai rami cadono le castagne mature

mentre le mimose salutano l'autunno

in un dorato pomeriggio di settembre

la brughiera si accende di magenta.

il vento d'autunno sussurra piano e con dolcezza,

mentre le foglie variopinte cadono in una piroetta

e tu cammini tra i meandri della nebbia

lungo un sentiero color platino

un silenzio di tulle abbraccia gli alberi,

avvolge con tenerezza il crepuscolo color borgogna.

le foglie frusciano sotto i piedi

e settembre si incanta davanti a una sinfonia di colori

all'improvviso si spezza una collana di bacche di sorbo

rimbombano sulla terra come gocce di pioggia

le parole della poesia, intessute nei pensieri,

attendono e ardono

per essere affidate ai versi

***

PATRZ NA SWOJĄ DROGĘ 

Malowana twarz stała się płótnem cichej sztuki

A oczy wypełnione pełnym spojrzeniem

Ukrywają ból kruchego serca

Wybierz drogę którą chcesz podążać  

                          

Szept oceanu bezbronnie niesie się po falach

A błękitne niebo przegląda się w toni

Zbyt dużo entuzjazmu ukrywa się pod powiekami życia

A kiedy otworzysz oczy powracasz do rzeczywistości

Nie można wszystkiego zrozumieć i wiedzieć

Która droga prowadzi z ziemi do nieba

Kiedy zimny wiatr przenika ciało 

I wprasza się nieproszony do domu

Ziemia widzi  twoje cierpienie i ból

Nosi namalowaną maskę ciszy

Ślady zostaną zatarte po twojej wędrówce

Kiedy dojdziesz do celu - zostanie rozniecony ogień pokoju

*

GUARDA IL TUO CAMMINO

Un volto dipinto è diventato la tela di un'arte silenziosa.

E gli occhi, colmi di intensità,

nascondono il dolore di un cuore fragile.

Scegli il cammino che desideri percorrere.

Il sussurro dell'oceano si diffonde indifeso tra le onde

e il cielo ceruleo si specchia nelle profondità del mare

Troppo entusiasmo si cela sotto le palpebre della vita 

e quando apri gli occhi ritorni alla realtà.

Non è possibile comprendere e sapere ogni cosa,

quale cammino conduca dalla terra al cielo.

Quando il vento gelido attraversa il corpo

ed entra in casa, non invitato.

La terra vede la tua sofferenza e il tuo dolore

Indossa una maschera di silenzio dipinta

Le tracce del tuo cammino saranno cancellate

Quando raggiungerai la meta,

si accenderà il fuoco della pace

***

CHWILA DO ZAPAMIĘTANIA

kilka obrazów niewinnych emocji     

pozostawia nam w milczeniu wielkie iluzje

każdy krzak i kamień wydaje się samotny

w każdym oddechu jest wdzięczność miłości

z niewinnym uśmiechem uwielbienie i spokój 

w głębokim spojrzeniu chwile do zapamiętania

teraz kiedy porankiem mgła opada

krople rosy zatrzymały się na twarzy

nie ma już świata pełnego radości 

smutne dni snują się ulicami 

wiele rzeczy jest ledwo widocznych

a kiedy deszcz pada dużymi kroplami

płaczę razem z deszczem on zmywa mój ból samotności

*

UN ISTANTE DA RICORDARE

alcune immagini di emozioni innocenti

ci lasciano, nel silenzio, grandi illusioni.

ogni cespuglio e ogni pietra sembrano soli

in ogni respiro vive la gratitudine dell'amore.

con un sorriso innocente adorazione e pace,

in uno sguardo profondo istanti da ricordare

ora, quando al mattino la nebbia si dissolve,

gocce di rugiada si sono posate sul volto

non esiste più un mondo colmo di gioia

i giorni tristi si aggirano per le strade

molte cose sono appena visibili

e quando la pioggia cade con  grandi gocce

piango insieme alla pioggia

essa lava via il mio dolore di solitudine.

***

NAJSKRYTSZE MYŚLI

W tym wirowaniu, gdzie liść się ze śpiewem splata,

a szorstkość chmur staje się miękkim schronieniem,

miłość jest pewnością, co przez puste lata

prowadzi serce – poza lęk i cienie.

Choć wiatr nas smaga i w letarg zapada

myśl, co przed chwilą była tak zuchwała,

to ciepłe spojrzenie wciąż nam podpowiada,

że dusza w tym świetle wreszcie się odnalazła.

Zostaje szept, co nie zna już milczenia,

i dłoń, co w szorstkiej korze pisze nasze imię.

Jesteśmy źdźbłem – lecz w chwili uniesienia

cały ten błękit w nas samych nie zginie.

*

I PENSIERI PIÙ NASCOSTI

In questo vortice, dove la foglia si intreccia al canto

e la ruvidità delle nuvole diventa un morbido rifugio,

l’amore è una certezza che attraverso gli anni vuoti

conduce il cuore oltre il timore e le ombre.

Anche se il vento ci sferza

e il pensiero, un attimo prima così audace,

sprofonda nel torpore,

quello sguardo caldo continua a suggerirci

che l’anima, in questa luce, finalmente si è ritrovata.

Rimane un mormorio che non conosce più il silenzio

e una mano che nella corteccia ruvida

scrive il nostro nome.

Siamo un filo d’erba -

ma nel momento dell’estasi

tutto questo azzurro dentro di noi

non sarà perduto.

***

GDY ZNIKAJĄ MASKI

Nie każde odejście jest Twoją przegraną,

Nie każda strata to życiowy błąd.

Czasem to dłoń, co nad Tobą czuwa,

Usuwa ludzi z Twych własnych dróg.

Bóg słyszał słowa w głuchej ciemności,

Rozmowy, których nie poznasz już sama.

Odsuwa od Ciebie fałszywych ludzi,

Byś nie marnowała energii na żal.

Nie pytaj, kto mówił za Twoim plecami,

Kto lojalność grał, nosząc maski cień.

Niektórzy odchodzą jak dym z wiatrem,

Byś do przeznaczenia biegła w jasny dzień.

Tu nie ma złych ludzi ani też dobrych,

Po prostu Wasz czas wypełnił się już.

Twoja zaś siła i wielka energia

Służyć ma rzeczom ważniejszym niż kurz.

*

QUANDO LE MASCHERE SCOMPAIONO

Non ogni addio è una tua sconfitta,

non ogni perdita è un errore della vita.

A volte è una mano che veglia su di te

e allontana le persone dal tuo cammino.

Dio ha ascoltato le parole

nel buio più profondo,

le conversazioni che tu stessa

non conoscerai mai più.

Allontana da te le persone false,

perché tu non sprechi energia nel rimpianto.

Non chiederti chi parlava alle tue spalle,

chi fingeva lealtà indossando l’ombra delle maschere.

Alcuni se ne vanno come fumo portato dal vento,

perché tu possa correre verso il tuo destino

in un giorno luminoso.

Qui non esistono persone cattive

né persone buone.

Semplicemente il vostro tempo insieme

si è ormai compiuto.

La tua forza

e la tua grande energia

devono servire a cose

più importanti della polvere.

****