Focus / Fokus: La delicatezza del sentimento amoroso con la profondità del sentire interiore nei versi poetici di Gabriella Picerno / Delikatność uczucia miłosnego i głębia wewnętrznego przeżywania w wersach poetyckich Gabrielli Picerno

Komentarz i przekład z języka włoskiego Izabella Teresa Kostka.

Commento e traduzione in lingua polacca Izabella Teresa Kostka.

***

Gabriella Picerno 

*

“Beati coloro che si baceranno sempre al di là delle labbra,

varcando il confine del piacere, per cibarsi dei sogni.”

cit. Alda Merini 

Che cosa sarebbe il mondo senza l’amore, senza quella forza universale che, fin dall’inizio dell’esistenza umana, motiva gli uomini ad agire? È nutrimento e ispirazione, benedizione e maledizione, bene e male, e le sue innumerevoli sfumature hanno da sempre ispirato gli artisti a seguire il corteo delle Muse. Su questa strada procede con profonda convinzione Gabriella Picerno, la cui vita, sia professionale sia artistica, è radicata in una dimensione densa di tematiche emotive, sessuologia, nonché di valori e tensioni nelle relazioni interpersonali. Nelle poesie oggi presentate la parola poetica dell'autrice diventa carezza intima, memoria, desiderio ardente e riflessione. In questi versi Gabriella intreccia con straordinaria naturalezza la delicatezza del sentimento amoroso con la profondità del sentire interiore, dando voce a emozioni che vibrano  tra la nostalgia, l’attesa, la presenza dell’altro e la consapevolezza del tempo che passa. La lettura poetica è un viaggio emozionante iniziato dalle "Fessure" dell’esistenza, in cui la vita si rivela fragile, fino alla sottile tenerezza immortalata nella lirica "Abat-jour", dove l’amore illumina anche il buio, dalla musicalità quasi evocativa fino alla sensualità cristallina e avvolgente di testi come "Parole di baci" e "Ai confini dell’amore". La poesia di Gabriella Picerno è fortemente sensoriale: i profumi, la luce, la pelle, i suoni diventano strumenti attraverso cui raccontare l’amore carnale e il ricordo. Ogni immagine è costruita con intensità ma senza eccessi né volgarità, conservando un'armonia lirica capace di rendere universale il sentimento molto personale. Anche nelle sfaccettature più coraggiose e intime, la voce della poetessa rimane intrisa di eleganza e autenticità, trasformando l’esperienza individuale in emozione condivisa, evidenziata con trasparenza ed equilibrio. L'amore è descritto nei suoi molteplici volti: come desiderio puramente sessuale, come nutrimento, come presenza ma anche come dimensione sublime in cui l’identità individuale si apre all’altro. Ne sboccia con eleganza una scrittura intensa e delicata come un fiore, capace di toccare corde profonde del nostro sentire attraverso immagini quotidiane ma luminose, in cui la fragilità umana si fa forza e bellezza.

Leggere le poesie di Gabriella Picerno significa entrare in un universo fragile e multicolore dove la sensibilità femminile si esprime con sincerità e grazia, raccontando il valore delle emozioni più autentiche che luccicano nel silenzio, nei ricordi, nei gesti d’amore e nelle parole, spesso, mai dette.

Buona lettura!

Izabella Teresa Kostka, aprile 2026

****

"Błogosławieni ci, którzy będą się całować zawsze poza krawędzią ust,

przekraczając granicę rozkoszy, by karmić się marzeniami.”

cyt. Alda Merini

Czym byłby świat bez miłości, bez tej uniwersalnej siły, która od początku istnienia ludzkości motywuje człowieka do działania? Uczucie to jest pokarmem i inspiracją, błogosławieństwem i przekleństwem, dobrem i złem, a jego niezliczone odcienie od zawsze inspirowały artystów do podążania w orszaku Muz.

Tą drogą z głębokim przekonaniem podąża także Gabriella Picerno, której życie zarówno zawodowe, jak i artystyczne, zakorzenione jest w przestrzeni przesyconej problematyką emocji, seksuologii oraz wartości i napięć obecnych w relacjach międzyludzkich.

W prezentowanych dziś wierszach poetyckie słowo autorki staje się czułym dotykiem, wspomnieniem, żarliwym pragnieniem i czystą refleksją. W przedstawionych poniżej wersach Gabriella z niezwykłą naturalnością splata delikatność uczucia miłosnego z głębią wewnętrznego przeżywania, dając głos emocjom drgającym pomiędzy tęsknotą, oczekiwaniem, obecnością drugiej osoby i świadomością przemijającego czasu. Lektura tych utworów staje się poruszającą podróżą, rozpoczętą od "Szczelin” istnienia, w których życie ukazuje swoją kruchość, aż po subtelną czułość utrwaloną w wierszu "Abat-jour / Abażur”, gdzie miłość rozświetla nawet mrok, podróżą od niemal sugestywnej muzykalności aż po krystaliczną i otulającą zmysłowość tekstów takich jak "Słowa pocałunków” oraz "Na granicach miłości”. Poezja Gabrielli Picerno jest głęboko zmysłowa: zapachy, światło, skóra i dźwięki stają się narzędziami, poprzez które opowiada o miłości cielesnej i pamięci. Każdy obraz budowany jest z intensywnością, lecz bez przesady i wulgarności, zachowując liryczną harmonię zdolną nadać uniwersalny wymiar głęboko osobistemu uczuciu. 

Nawet w najbardziej odważnych i intymnych odcieniach głos poetki pozostaje przesiąknięty elegancją i autentycznością, przemieniając indywidualne doświadczenie we wspólne emocje, ukazane z przejrzystością i równowagą. Miłość opisana jest w swoich licznych odsłonach: jako czysto zmysłowe pragnienie, jako pokarm, jako obecność, ale również jako wymiar wzniosły, w którym indywidualna tożsamość otwiera się na drugiego człowieka.

W ten sposób rodzi się pisarstwo intensywne, a zarazem delikatne jak kwiat, zdolne poruszyć najgłębsze struny naszej wrażliwości poprzez obrazy codzienne, lecz pełne światła, w których ludzka kruchość staje się siłą i pięknem.

 Czytając wiersze Gabrielli Picerno zagłębiamy się w kruchy i wielobarwny wszechświat, w którym kobieca wrażliwość wyraża się ze szczerością i wdziękiem, opowiadając o wartości najbardziej autentycznych emocji, które połyskują w ciszy, we wspomnieniach, w miłosnych gestach i w często nigdy niewypowiedzianych słowach.

Miłej lektury!

Izabella Teresa Kostka, kwiecień 2026

***

FESSURE

Granelli senza spigoli

abbracciano la luna

di baci forti

di sapori ormai antichi

di fiori che ancora dovevano sbocciare.

Ma la vita cammina

non ha pazienza

e il suo passo è faticoso.

Percorro le sue strade senza sogni

e contemplo le gioie,

la vita prepotente

quella che non chiede

quella che devi vivere

perché non sai

se di nuovo

ti guarderà negli occhi.

*

SZCZELINY 

Ziarna bez krawędzi

obejmują księżyc

mocnymi pocałunkami

już minionymi smakami 

kwiatami, które dopiero zakwitną.

Lecz życie płynie

jest niecierpliwe,

a jego rytm wyczerpuje.

Przemierzam jego ulice bez marzeń

i kontempluję radości,

przytłaczające życie,

które nie pyta,

które musisz przeżyć,

bo nie wiesz,

czy znów spojrzy ci w oczy

.

***

ABAT-JOUR

Spegni l'abat-jour

e guardiamoci al buio.

Ascoltiamo i respiri.

Tutto brilla, al buio, tutto brilla senza stelle.

Ma io ti vedo bene

in questa luce creata,

sento i contorni del tuo corpo

e conto a uno a uno

i tuoi brividi,

fanno tic toc a tempo

a ritmo danzante.

Non mi importa della luce sfocata oltre la finestra,

qui tutto brilla

anche i pensieri sono distesi, adagiati su fiori di pesco.

Mai erano stati così, hanno perso quell'agitazione inutile

della vita frenetica.

Brilliamo solo insieme io e te,

da soli la luce si spegne

come l'abat-jour.

*

ABAŻUR

Zgaś abażur

i popatrzmy na siebie w mroku.

Wsłuchajmy się w oddechy.

Wszystko lśni w ciemności, wszystko jaśnieje bez gwiazd.

Lecz ja widzę cię wyraźnie

w tym stworzonym świetle,

czuję kontury twego ciała

i liczę jeden po drugim

twe dreszcze,

tykają rytmicznie tik-tak 

w tanecznym tempie.

Nie obchodzi mnie rozmyte światło za oknem,

tu wszystko błyszczy,

nawet myśli są spokojne,

ułożone na kwiatach brzoskwini.

Nigdy takie nie były,

zgubiły ten niepotrzebny niepokój

szalonego życia.

Lśnimy razem, ja i ty,

my sami, a światło gaśnie

jak abażur.

***

DAMMI L'ANIMA 

Abbandonati al piacere

come un tempo,

quando ti spogliavi di tutti i tuoi veli inutili

e ti mostravi a mani aperte

ancora candide

e senza filtri

il cuore

sprigionava profumi veri. 

Spogliati dei tormenti

che ti girano intorno

e fammi vedere 

le tue fragilità

senza paure, 

senza pensieri di sconfitta.

Attraversa tutti i ponti

e tutti i mari

affinché tu possa

denudarti

di ogni indecisione.

Poi spogliati davanti a me

per far emergere le giornate buie

perché io possa sentire

i brividi che corrono

sul tuo corpo

ed esaltare 

la tua forza dirompente.

*

ODDAJ MI DUSZĘ

Oddaj się przyjemności,

tak jak kiedyś,

gdy zrzucałeś z siebie wszystkie bezużyteczne zasłony

i pokazywałeś się z otwartymi dłońmi,

wciąż szczery

i bez filtrów,

a twe serce

wydzielało szczere wonie. 

Zdejmij z siebie troski,

wirujące wokół ciebie

i pozwól mi zobaczyć

twe słabości

bez lęku,

bez myśli o porażce.

Przekrocz wszystkie mosty

i morza,

byś mógł

obnażyć się 

z niezdecydowania.

Potem rozbierz się przede mną,

by wydobyć na światło dzienne mroczne dni,

bym mogła poczuć

dreszcze,

przechodzące

przez twe ciało

i wychwalać

twą porywającą siłę.

***

TRE FEBBRAIO 

L’aria è lieve e

profumata di tiglio

proprio come 

quella sera

in cui i nostri 

passi  echeggiavano

leggeri nel fresco della notte.

Quando i nostri sguardi

urlavano 

con parole silenziose

la gioia del nostro essere lì

insieme.

Il nostro avanzare nell’oscurità

ci portava a

sentirci

e ci donava

quello sfiorar di sensi,

delicato, ma a tratti

poderoso e prepotente.

Le tue carezze

tra i miei capelli fluenti

sprigionavano

l’aroma della dolcezza

che ci accompagnò sempre

nella vicinanza.

Quella delicatezza forte

come un fragore

nella notte

silenziosa,

rarefatta.

*

TRZECIEGO LUTEGO

Powietrze jest lekkie i

pachnie lipą,

jak

tego wieczoru,

gdy nasze

kroki rozbrzmiewały

lekko w chłodnej nocy.

Kiedy nasze spojrzenia

wykrzykiwały 

cichymi słowami

radość z bycia

tam

razem.

Nasze podążanie w ciemności

pozwoliło nam

poczuć się nawzajem

i dało nam

delikatne muśnięcie 

zmysłów, a czasami

silne i przytłaczające.

Twe pieszczoty

w moich rozpuszczonych włosach

uwolniły

aromat czułości,

który zawsze nam towarzyszył

w bliskości.

Delikatność, silną 

jak krzyk 

w

cichej,

rozrzedzonej 

nocy.

***

NEI TUOI OCCHI 

Vedevo acque limpide in un giorno assolato d’estate.

Una spinta violenta di desiderio

aleggiava continuamente

come forza dominante

come luce suprema nelle tenebre.

Come fiamme scoppiettanti

bruciavano di desiderio,

nudi davanti a me,

mi spogliavano di tutto.

Con ardore hai

seminato luce che 

correva lungo il mio corpo

e si riempiva di me.

I tuoi occhi erano fieri del mio piacere.

*

W TWYCH OCZACH

Widziałam czyste wody w słoneczny letni dzień.

Gwałtowny przypływ pożądania

unosił się nieustannie

jak dominująca siła

jak najwyższa światłość w mroku.

Jak trzaskające płomienie

płonęły przede mną 

nagim pożądaniem, 

obnażając mnie ze wszystkiego.

Z żarliwością

zasiałeś światło,

co płynęło po mym ciele, 

mną się wypełniało. 

Twe oczy były dumne z mojej rozkoszy. 

***

PIAZZA FRANCIA 

Una sera d’inverno mi aspettavi

tra l’imbrunire del giorno ormai quasi sul filo dell’orizzonte

e un lievissimo vento che muoveva gli aghi di pino

con leggerezza.

Scesi dall’auto

mentre tu mi venivi incontro 

con il tuo passo sorpreso, 

per la prima volta soli,

fuori da tutti i nostri mondi laboriosi.

Seduta nella tua auto

mi assalì una piacevolezza,

come il candore di un’ovatta soffice

che mi avvolgeva

e fece cadere quel filo di imbarazzo

che si era fatto sentire mentre giungevo a te.

*

PLAC FRANCUSKI 

Pewnego zimowego wieczoru oczekiwałeś mnie

pomiędzy zmierzchem dnia, już prawie na horyzoncie,

a lekką bryzą, delikatnie poruszającą sosnowymi igłami. 

Wysiadłam z samochodu,

gdy zbliżyłeś się  zaskoczonym krokiem,

po raz pierwszy byliśmy sami,

daleko od naszych zabieganych światów.

Siedząc w twym samochodzie,

ogarnęła mnie przyjemność,

jak biel miękkiej waty

otulająca 

i usuwająca ślady zażenowania,

dające o sobie znać 

w drodze do ciebie.

***

NINNA NANNA TRA LE NUVOLE

Vorrei cullarti

con tutti i più lenti bisbigli

della mia voce,

far entrare

il mio respiro impalpabile tra le tue mani

e poi raggiungerti

dappertutto.

Avvolgerti tra le mie braccia 

in un mantello di pelle

che trattenga tutto il tepore

dei baci,

di incontri in penombra.

Accendere carezze stuzzicanti sui tuoi occhi

e sulle tue labbra disegnare i confini

fino a quando…

canterei,

tra i tuoi capelli,

la ninna nanna

che lambisce il tuo volto

con dolci melodie sillabate.

Contemplare il tuo volto disteso,

mentre ti addormenti

con i sogni che hanno le mie sembianze

e il profumo dei miei capelli.

*

KOŁYSANKA W CHMURACH

Chciałabym cię ukołysać

najcichszymi szeptami

swego głosu,

pozwolić,

by mój niewyczuwalny oddech wniknął w twe dłonie

i wszędzie ciebie dosięgnął. 

Otulić cię w ramionach

płaszczem z mej skóry,

co zachowuje cały żar 

pocałunków

i spotkań w półcieniu. 

Rozpalić pobudzające pieszczoty w twych oczach

i nakreślić granice na twoich ustach,

aż…

zaśpiewałabym

w twych włosach

kołysankę,

pieszczącą twe oblicze

czułymi melodiami.

Podziwiać twą pogodną twarz,

gdy oddajesz się snom, 

które mają mą postać 

i woń moich włosów.

***

PAROLE DI BACI 

Ti bacerei ora, ma anche dopo

e poi prima.

Senza perdere tempo.

Perché gli attimi diventino baci su di te.

Per sentire le mie labbra caramellate sulle tue.

Ovunque bacerei la tua pelle,

nei luoghi più segreti,

assaporare il mormorio delle tue morbidezze

ma ora ti bacerei, qui, in piazza 

tra i castagni e le margherite,

per dare voce suadente

al sapore dei nostri baci,

al profumo speziato delle nostre labbra,

alla nostra pelle intrecciata dal filo di seta,

ai nostri sorrisi persi tra i platani e le cicale.

*

SŁOWA POCAŁUNKÓW

Całowałabym cię teraz, ale i później,

i wcześniej.

Nie tracąc czasu.

Aby chwile stały się 

na tobie pocałunkami.

Czuć moje wargi  karmelizujące się na twoich.

Całowałabym twą skórę wszędzie,

w najskrytszych miejscach,

by rozkoszować się szmerem jej miękkości,

lecz teraz całowałabym cię, tutaj, na placu

wśród kasztanowców i stokrotek,

by dopuścić do głosu 

smak pocałunków,

korzenny zapach naszych ust,

naszą skórę utkaną jedwabną nicią,

uśmiechy zagubione pośród platanów i cykad.

*** ️

UN TOCCO DI CIELO 

Conosco bene il tuo sospiro

musica per il mio cuore,

aria leggera 

che soffiava sulla mia pelle.

Ancora palpita nei miei pensieri.

Era anche nel tuo sguardo

che mi stringeva forte

e nel quale mi arrendevo.

Disarmata. 

Un tocco di cielo che mi accarezzava.

Ti sentivo scorrere avanti,

ancora avanti,

poi tornavi indietro,

finché quel sospiro si riempiva di me.

*

DOTYK NIEBA

Dobrze znam twe westchnienie,

muzykę dla mego serca,

lekkie powietrze

muskające mą skórę.

Wciąż trzepocze w mych myślach.

Było także w twym spojrzeniu,

które tuliło mnie mocno 

i któremu się poddałam.

Rozbrojona.

Pieszczący mnie dotyk nieba. 

Czułam, jak płyniesz naprzód,

ciągle naprzód,

a potem powracasz,

aż to westchnienie mnie wypełniło.

***

UN TOZZO DI PANE (pane d'amore)

È ancora lì quel tozzo di pane,

in quella borsa di tela, tra i miei

quaderni, tra le mie carte

un po’ sgualcite

e anche un po’ invecchiate.

Quel pane profumato di curcuma,

che tu avevi preparato con amore per me,

aveva il tuo sapore che si era impastato

con le tue mani

e con i tuoi pensieri verso me.

Non ho più gustato quel pane

eppure vorrei mangiarlo di nuovo

e questa volta con la sensazione

di assaporarlo tutto, fino all’ultima briciola

e saziare le mie labbra

come una bambina golosa

che non conosce mezze misure,

ma apre le braccia per

farti entrare 

con tutti i sapori conosciuti e sconosciuti

per averti di nuovo qui vicino a me.

*

KAWAŁEK CHLEBA (chleba miłości)

Ten kawałek chleba wciąż tam tkwi,

w tej płóciennej torbie, wśród mych

zeszytów, mych papierów,

trochę zmięty

i zestarzały.

Ten chleb pachnący kurkumą,

który z miłością mi przygotowałeś,

miał twój smak, ugnieciony

twymi rękoma 

i myślami o mnie.

Nigdy więcej nie kosztowałam takiego chleba,

a jednak chciałabym go zjeść ponownie

i tym razem ciesząc się nim w całości, aż do ostatniego okruszka

i nasycenia ust

jak chciwe dziecko,

które nie zna półśrodków,

lecz otwiera ramiona,

by

wpuścić cię

ze wszystkimi znanymi i nieznanymi smakami

i znów mieć cię tutaj, obok siebie.

***

ASSAPORARSI

Appoggiati lievemente su questo ramo,

un bacio cascò a terra, ma si fermò

tra due fragole scarlatte come i nostri pensieri.

Le dita coglievano i nostri frutti

maturi nei sogni,

succosi nei desideri.

Avevano la forma delle stelle

e in quel luccichio fu naturale

mordere quei frutti saporiti di felicità.

*

ROZKOSZUJMY SIĘ

Opierając się lekko na gałęzi,

pocałunek spadł na ziemię, lecz zatrzymał się

między dwiema truskawkami, szkarłatnymi jak nasze myśli.

Nasze palce zrywały owoce,

dojrzewające w naszych snach,

soczyste w pragnieniach.

Miały kształt gwiazd,

a w ich blasku naturalne było

gryzienie tych owoców, pełnych smaku szczęścia.

***

AI CONFINI DELL'AMORE 

Le tue labbra cercano le mie

come mare che accarezza gli scogli.

Un intimo sfiorar

mi sorprende,

un sobbalzo d'amore mi percuote 

come un cappello nel vento mi sollevo.

I miei occhi immersi nell'orizzonte di luce

delle tue pupille

mi fanno giungere sul bordo

della vita.

Negli attimi silenziosi,

eterni,

i confini si perdono,

sfumano via come farfalle tra cielo e mare.

Tutto è noi.

Sussurri di labbra, palpiti forti oltrepassano ogni frontiera,

come corde ci legano,

il calore forte ci culla braccia nelle braccia 

labbra nelle labbra.

Guardarsi e odorare solo fragranze pulite, nitide

che arrivano lontano

oltre ogni confine.

*

NA GRANICACH MIŁOŚCI

Twe wargi szukają moich

jak morze muskające skały.

Intymny dotyk

mnie zaskakuje,

impet miłości uderza mnie

jak kapelusz na wietrze,  powstaję.

Me oczy zanurzone w horyzoncie twych

świetlistych źrenic

prowadzą mnie już krawędzi 

życia.

W cichych,

wiecznych chwilach,

granice giną,

bledną jak motyle między niebem a morzem.

Wszystko jest nami.

Szepty ust, silne bicia serc przekraczają każdą granicę,

wiążą nas jak liny, 

silne ciepło nas kołysze, ramiona w ramionach

usta w ustach.

Patrząc na siebie czujemy tylko czyste, klarowne wonie,

sięgające daleko

poza wszelkie granice.

***

Per altri articoli dedicati a psicologia, curiosità, benessere, scienza e divulgazione visita anche Italia News Post:

https://italianewspost.wordpress.com/