Focus / Fokus: Tutto l'universo di un'anima femminile nelle poesie di Nadia Pascucci/ Wszechświat kobiecej duszy w wierszach wybranych Nadii Pascucci

Commento e traduzione in lingua polacca Izabella Teresa Kostka.

Komentarz i przekład z języka włoskiego Izabella Teresa Kostka.

***

Nadia Pascucci 

  Se la sensibilità femminile si identificasse con la forza della penna, allora un magnifico esempio di tale simbiosi sarebbe senza dubbio la poetessa di cui oggi desidero farvi conoscere i versi. Alda Merini affermò un tempo: “Ho conosciuto in te meraviglie” e, parafrasando questa affermazione, oso dire che, avvicinandoci alla poesia di Nadia Pascucci, ci immergiamo in innumerevoli e meravigliose sfumature della quotidianità e dell’esistenza femminile.

    Nadia Pascucci affida alla poesia il compito di custodire la sua fragilità e, allo stesso tempo, di riscattarla attraverso la bellezza della parola stessa. I suoi testi rivelano una sensibilità autentica, capace di toccare corde profonde con delicatezza e intensità, esprimendo tutto l’universo di un’anima femminile. Nei suoi versi convivono con eleganza fragilità e forza, amore e assenza, memoria e rinascita. Tutto questo si compie in uno spazio dedicato a un continuo dialogo tra emozione viva e contemplazione statica. Ogni poesia sembra sbocciare da un ascolto interiore autentico, da una percezione attenta di sé e del mondo circostante, attraverso un linguaggio musicale, raffinato ma spontaneo, privo di eccessive elaborazioni artificiose.

     Da "Non chiamarmi" a "Sigillo sul cuore", da "Rintocco" a "Il mio giusto posto", emerge con grazia una poesia intimista ma sempre universale, che lambisce il dolore senza mai perdere la tanto desiderata speranza. La poetessa si distingue per una scrittura intensa e intimamente meditativa, in grado di trasformare le semplici emozioni quotidiane in immagini liriche di forte suggestione simbolica. Ogni verso, ogni parola diventa una dimensione parallela di ascolto interiore, uno spazio oscillante tra silenzio e desiderio. Da sottolineare, inoltre, è la musicalità del linguaggio, segnata da un ritmo soave, dai richiami alla natura e da metafore trasparenti che creano un quadro emotivo elegante, mai distaccato e sempre coinvolgente.

Izabella Teresa Kostka, maggio 2026

*

      Jeśli kobieca wrażliwość utożsamiałaby się z siłą pióra, to wspaniałym przykładem takiej symbiozy byłaby z pewnością poetka, której wiersze pragnę Wam dzisiaj przybliżyć. Alda Merini stwierdziła kiedyś: "Poznałam w tobie cuda", a  parafrazując to zdanie ośmielam się twierdzić, że zaznajamiając się z twórczością Nadii Pascucci zagłębiamy się dzisiaj w niezliczone, cudowne odcienie codzienności i kobiecej egzystencji.

    Nadia Pascucci powierza poezji zadanie sprawowania opieki nad swoją kruchością, a jednocześnie zaznacza chęć ocalenia jej poprzez piękno samego słowa. Przedstawione teksty ujawniają prawdziwą, autentyczną wrażliwość, zdolną poruszać najgłębsze struny ludzkiej natury delikatnością i intensywnością, wyrażając cały wszechświat kobiecej duszy. W jej wersach z elegancją współistnieją kruchość i siła, miłość i nieobecność, wspomnienia i odrodzenie. Wszystko to dokonuje się w przestrzeni poświęconej nieustannemu dialogowi między żywą emocją a statyczną kontemplacją. Każdy wiersz zdaje się rozkwitać z autentycznego wewnętrznego słuchania, z uważnego postrzegania siebie i otaczającego świata, poprzez język muzyczny,  wyrafinowany, lecz spontaniczny i pozbawiony nadmiernie sztucznych konstrukcji.

Od "Non chiamarmi" po "Sigillo sul cuore", od "Rintocco" po "Il mio giusto posto", z wielkim wdziękiem wyłania się poezja intymna, lecz zarazem uniwersalna, która porusza tematykę cierpienia, nigdy nie tracąc jednak upragnionej nadziei. Poetka wyróżnia się intensywnym i głęboko refleksyjnym stylem pisania, zdolnym przemieniać proste codzienne emocje w liryczne obrazy o silnej, sugestywnej symbolice. Każdy wers, każde słowo staje się równoległym wymiarem wewnętrznego słuchania, przestrzenią oscylującą między ciszą a pragnieniem. Na szczególne podkreślenie zasługuje również muzykalność języka, naznaczona łagodnym rytmem, odniesieniami do natury oraz przejrzystymi metaforami, które tworzą emocjonalny choć bardzo elegancki obraz, nigdy zdystansowany, lecz zawsze głęboko porywający. 

Izabella Teresa Kostka, maj 2026

***

NON CHIAMARMI

Non chiamarmi,

ora che il silenzio

custodisce il segreto delle foglie

e il tempo si è fermato sull'orlo

di un passo non fatto.

Lascia che ti arrivi piano

con singulti di luce 

e sussurri sulla pelle.

Non trattenermi 

se il mare mi chiama,

se mi perdo e sbaglio,

quando la notte 

ha più strade 

di quante sappiamo,

se ho spine in gola 

e incrinata la voce.

Tornerò 

con le tasche vuote,

il sale negli occhi,

a bruciare ciò che resta,

il cielo nelle mani

e le parole nel cuore.

*

NIE WOŁAJ MNIE

Nie wołaj mnie,

teraz, gdy cisza

strzeże tajemnicy liści

i czas zatrzymał się na krawędzi

niepostawionego kroku.

Pozwól, bym dotarła do ciebie powoli

z drżeniem światła

i szeptami na skórze.

Nie zatrzymuj mnie

jeśli morze mnie woła,

jeśli błądzę i gubię się,

gdy noc

ma więcej dróg

niż potrafimy pojąć,

jeśli mam ciernie w gardle

i ochrypły głos.

Wrócę

z pustymi kieszeniami,

z solą w oczach,

spalić to, co zostało,

z niebem w dłoniach

i słowami w sercu.

***

PRESAGIO

Hai letto le mie mani

Non mi hai detto chi sono

Non hai svelato il mio futuro

Il presagio non è certezza,

è tremore, intuizione, 

lacrima che non cade.

La verità non grida,

bella, fragile, mutevole 

risiede in un campo di papaveri.

Ci cammino dentro,

non fuggo,

quando il dubbio mi assale.

Lascio che mi avvolga

col suo profumo 

che macchi i miei passi.

Perché li c'è la luce 

e nel passo incerto 

il miracolo .

*

PRZECZUCIE

Czytałeś me dłonie,

nie powiedziałeś mi, kim jestem.

Nie odsłoniłeś mej przyszłości.

Przeczucie nie jest pewnością,

lecz drżeniem, intuicją,

łzą, która nie spada.

Prawda nie krzyczy,

piękna, krucha, zmienna,

mieszka na polu maków.

Wędruję przez nie,

nie uciekam,

gdy dopada mnie zwątpienie.

Pozwalam, by otuliło

mnie swą wonią,

by splamiło me kroki.

Bo tam jest światło,

a w niepewnym kroku 

cud.

***

TIENIMI CON TE 

Tienimi con te

come quando e dove vuoi.

Anela baci la mia bocca

quando il cielo incontra il mare

e la notte sfiora l'alba.

Mi arrivi dentro con la musica 

di seducenti palpiti,

emozioni la mia mente,

fai sobbalzare il mio cuore

e mi sveli 

come un dono prezioso,

rendi la mia vita bella da morire

in meraviglioso appartenersi.

E in orchestra di fiati e carezze 

come due diapason all'unisono

sorseggiamo evasioni,

dipingiamo sogni,

spargiamo colori nel firmamento,

con labbra ansiose di trovarsi

e l'anima libera di andare 

all'orizzonte del cuore

per vivere e viverci

in speranza di eternità.

*

TRZYMAJ MNIE PRZY SOBIE

Trzymaj mnie przy sobie

tak, jak chcesz i kiedy chcesz.

Me usta łakną twych pocałunków,

gdy niebo spotyka morze

a noc muska świt.

Przenikasz mnie muzyką

uwodzicielskich drżeń,

poruszasz umysł,

sprawiasz, że serce gwałtownie bije

i odkrywasz mnie

jak cenny dar,

czynisz me życie pięknym aż do bólu

w cudownym poczuciu przynależności.

W orkiestrze oddechów i pieszczot,

jak dwa kamertony w unisonie,

sączymy chwile ucieczki,

malujemy sny,

rozsypujemy kolory na  firmamencie

z ustami spragnionymi odnalezienia się

i duszą wolną, by podążać

ku horyzontowi serca,

by żyć i przeżywać siebie nawzajem

z nadzieją na wieczność.

***

IL MIO GIUSTO POSTO

Preziosi attimi si posano

come farfalle di luce, 

tra calde pareti familiari,

il mio giusto posto, 

dove mi riconosco, 

mi rinnovo,

e l'anima si siede.

Il tempo rallenta, 

il respiro si posa leggero 

su ciò che mi appartiene,

tra cura e pazienza.

Un libro tra le mani, 

la cioccolata fumante, 

il borbottio della moka 

e il profumo del caffè,

tracciano scie di memoria 

e accompagnano

il silenzio del mattino. 

Battiti lievi donano buon umore, 

mi ricordano che la felicità

è equilibrio tra forza e dolcezza,

presenza che si fa carezza, 

calore che scalda, 

sussurra chi sono 

e chi posso diventare, 

mentre intorno a me 

il mondo tace.

*

MOJE WŁAŚCIWE MIEJSCE

Cenne chwile spoczywają 

jak świetlne motyle,

między ciepłymi, domowymi ścianami,

w moim właściwym miejscu,

gdzie się rozpoznaję,

odradzam

i gdzie zasiada ma dusza.

Czas zwalnia,

oddech lekko spoczywa

na tym, co do mnie należy,

wśród troski i cierpliwości.

Książka w dłoniach,

gorąca czekolada,

bulgot ekspresu moka

i zapach kawy

rysują ślady w pamięci,

towarzysząc

porannej ciszy.

Lekkie uderzenia serca dają dobry nastrój,

przypominają mi, że szczęście

to równowaga między siłą a delikatnością,

obecność, stająca się pieszczotą,

ciepło, które ogrzewa,

szept o tym, kim jestem

i kim mogę się stać,

gdy wokół mnie

świat milknie.

***

AVRÒ CURA DI TE

Avrò cura di te,

dei tuoi silenzi,

che conosco come il buio

di una stanza amata.

Sarò confine aperto,

senza misura,

né forma che trattenga.

Ti penserò

rondine dispersa

su pendii di vento, 

tra onde sospese

e tremolii lenti.

Resterò,

nel punto esatto 

in cui ti perdi

e impari a ritrovarti,

senza temere le schegge,

senza pretendere perfezione,

con il mio amore, 

forte e fragile,

tra battiti profondi,

e stille di parole.

*

ZAOPIEKUJĘ SIĘ TOBĄ 

Zaopiekuję się tobą,

twoim milczeniem,

które znam jak ciemność

ukochanego pokoju.

Będę otwartą granicą,

bez miary

i bez formy, która

ogranicza.

Pomyślę o tobie 

jak o jaskółce zagubionej

na zboczach wiatru,

pośród zawieszonych fal

i powolnych wibracji.

Zostanę

w dokładnym miejscu,

w którym się gubisz

i uczysz się odnajdywać,

bez lęku przed drzazgami,

bez żądania doskonałości,

z mą miłością

tak silną i kruchą,

między głębokimi uderzeniami serca

a kroplami słów.

*** 

POESIA

Sei musica e su incantate note

fai vibrare e vivere.

Nasci spontanea,

ti adagi sui battiti del cuore,

sussurri dentro,

dai voce alle rughe del volto, 

trasmetti calore

e arrivi nel profondo.

Rumorose parole 

esprimono gioie, dolori,

respirano,

si vestono di emozioni senza tempo,

colgono l'attimo,

stupiscono e affascinano.

Sei espressione e pienezza 

del senso della vita,

incornici il mio silenzio,

accompagni i miei sospiri,

e come brezza mattutina

mi accarezzi.

Sei il salvagente a cui mi aggrappo 

quel vespro d'amore,

dove mi rifugio sempre, 

dove assaporo momenti

e mi riconcilio con me stessa

scarico tensioni,

ricucio strappi dell'anima,

rincorro ricordi e sentimenti.

E nello splendore di versi 

libero la mente, sogno, sfoglio

e volo con fantasia infinita.

*

POEZJA

Jesteś muzyką i zaczarowanymi dźwiękami 

sprawiasz, że drżę i żyję.

Rodzisz się spontanicznie,

spoczywasz w rytmie serca,

szepczesz wewnątrz,

dajesz głos zmarszczkom twarzy,

przekazujesz ciepło

i docierasz do głębi.

Głośne słowa

wyrażają radości i bóle,

oddychają,

przywdziewają wieczne emocje,

łapią chwilę,

zadziwiają i fascynują.

Jesteś wyrazem i pełnią

sensu życia,

ramą mego milczenia,

towarzyszysz mym westchnieniom

i jak poranny powiew

delikatnie mnie muskasz.

Jesteś kołem ratunkowym, którego się chwytam

w ten wieczór pełen miłości,

w którym zawsze znajduję schronienie,

gdzie smakuję chwile

i godzę się sama ze sobą,

uwalniam od napięć,

zszywam rozdarcia duszy,

ścigam wspomnienia i uczucia.

A w blasku wersów

uwalniam umysł, marzę, przewijam strony

i szybuję z nieskończoną fantazją.

***

RINTOCCO 

Sono

la campana coperta di muschio

in un bosco nebbioso,

un suono antico 

rimasto in ascolto,

la chiave spezzata

su pagine ingiallite,

la polvere chiara,

sulle mani aperte.

Imparo dalle cose ferme, 

dal loro tacere che illumina,

dai giorni curvi 

nel rito dei gesti.

Sono

il verso che cade 

e risale parola,

rintocco

che non chiede risposta.

*

DZWONIENIE

Jestem

dzwonem pokrytym mchem

w zamglonym lesie,

starożytnym dźwiękiem

trwającym w zasłuchaniu,

złamanym kluczem

na pożółkłych kartkach,

jasnym pyłem

na otwartych dłoniach.

Uczę się od rzeczy martwych,

od ich rozświetlającego  milczenia,

od dni zgarbionych 

w rytuale gestów.

Jestem

wersetem, co opada

i powraca słowem,

dzwonieniem,

niedomagającym się odpowiedzi.

***

SIGILLO SUL CUORE

Mi piace il potere dei tuoi baci 

I battiti che gridano

Gli occhi che trasudano amore

e sanno amare.

Mi piace

come guardi il mare,

e le onde spegnersi a riva,

come cerchi nella sabbia

l’incedere dei miei passi,

raccogli conchiglie per me,

costruisci castelli, 

con memorabili attimi arricchiti

delle nostre differenze.

Mi piace quando ti lasci andare,

dipingi arcobaleni nel cuore

e con la tua radiosa vitalità

sovrasti tempeste,

non ti arrendi, 

scardini vecchi schemi,

difendi il prato della mente,

scuoti, travolgi,

porti con te solo ciò che vale,

e ami semplicemente essere.

Mi piace la tua anima navigante,

la tua tenace passione,

quando approdi alla mia vela,

mi stringi forte a te

e con una punta di diamante

mi imprimi come sigillo sul tuo cuore.

*

PIECZĘĆ NA SERCU

Podoba mi się moc twych pocałunków,

uderzenia serca, które krzyczą,

oczy przepełnione miłością

i potrafiące kochać.

Podoba mi się,

jak spoglądasz na morze

i na fale gasnące przy brzegu,

jak szukasz w piasku

śladu mych kroków,

zbierasz dla mnie muszle,

budujesz zamki

z niezapomnianych chwil wzbogaconych

naszymi różnicami.

Podoba mi się, gdy dajesz się ponieść,

malujesz tęcze w sercu

i swą promienną żywotnością

pokonujesz burze,

nie poddajesz się,

burzysz stare schematy,

bronisz łąki umysłu,

wstrząsasz, porywasz,

bierzesz ze sobą tylko to, co naprawdę ważne 

i zwyczajnie kochasz być.

Podoba mi się twoja wędrująca dusza,

twa nieugięta pasja,

gdy dołączasz do mojego żagla,

mocno mnie obejmujesz

i diamentowym ostrzem

odciskasz mnie jak pieczęć na swoim sercu.

***

SUL BORDO DI UN ADDIO

Portami

dove la luce si piega

sul bordo lento

di un addio che arde.

Sarò presenza lieve 

nel tuo respiro 

che sfugge e ritorna

tra mani schiuse

che non trattengono.

Sospeso  sulle labbra

il mio nome,

come qualcosa

che poteva restare,

ma piano

è scesa la sera.

*

NA BRZEGU POŻEGNANIA

Zabierz mnie

tam, gdzie światło ugina się

na łagodnym brzegu 

żarliwego pożegnania.

Będę lekką duszą 

w twym uciekającym 

i powracającym oddechu

między otwartymi dłońmi,

które nie zatrzymują.

Zawiesiło się na ustach

me imię,

jak coś,

co mogło pozostać,

lecz wolno 

zapadł wieczór.

***

RIFLESSI LIEVI

Abitavi le pieghe del giorno,

trattenendo luce 

tra finestre socchiuse.

Ti portavo 

nelle tasche del tempo,

tra chiavi dimenticate

e monete senza peso.

Eri stanza aperta nel rumore,

lago silente 

dove ritrovare il respiro,

casa

quando il mondo perdeva calore.

Ti ho lasciato dissolvere 

nel crepuscolo dei tramonti

e nei riflessi lievi 

che tremano ancora 

sulle onde del cuore,

come sussurri di vento 

tra foglie inattese.

*

LEKKIE ODBLASKI

Mieszkałeś w fałdach dnia,

zatrzymując światło

między uchylonymi oknami.

Nosiłam cię

w kieszeniach czasu,

wśród zapomnianych kluczy

i monet pozbawionych ciężaru.

Byłeś otwartym pokojem pośród hałasu,

cichym jeziorem,

w którym można odnaleźć wytchnienie,

domem,

gdy świat tracił ciepło.

Pozwoliłam ci rozpłynąć się

w zachodach słońca

i w lekkich odbłyskach,

które wciąż wibrują 

na falach serca 

jak szepty wiatru

wśród przypadkowych liści.

***

COME ACQUA CHE SCORRE

Tra melograni fioriti

e mille sfumature

canta il mio mare,

in continua ricerca

e scoperta di te.

Voglio vegliarti,

tenerti stretto,

carezzarti

con mani graffiate dal vento.

Vieni,

dimentico il cielo

quando sei vicino.

Adàgiati  sul prato della fanatsia,

c’è pace attorno e delizia nel cuore.

Ti voglio accanto,

nudo nella mente,

caldo come pane 

appena sfornato.

E nel sorriso brillante dell’amore

perdermi

nell’incantesimo dell’anima.

*

JAK PŁYNĄCA WODA

Wśród kwitnących granatowców

i tysiąca odcieni

śpiewa me morze,

w nieustannym szukaniu 

i odkrywaniu ciebie.

Chcę nad tobą czuwać,

trzymać cię blisko,

głaskać cię

dłońmi drapanymi przez wicher. 

Podejdź, 

zapominam o niebie,

gdy jesteś blisko.

Spocznij na łące wyobraźni,

wokół panuje spokój, a w sercu rozkosz.

Pragnę cię przy sobie,

nagiego w myślach,

ciepłego jak chleb

wyjęty z pieca.

I w lśniącym uśmiechu miłości

chcę zniknąć 

w zaklęciu duszy.

***

Per altri articoli dedicati a psicologia, curiosità, benessere, scienza e divulgazione visita anche Italia News Post:

https://italianewspost.wordpress.com