Una delle ultime poesie del compianto poeta Jahongir Nomozov: " All'eterno inizio" . Pubblicazione di Elisa Mascia -Italia

foto inviata dallo stesso poeta Jahongir Nomozov in data precedente 

ALL'ETERNO INIZIO

Sono morto —

ma in un luogo dove nessuno se n'è accorto.

Il mio corpo è rimasto vivo,

ma sepolto dentro di me.

Da allora

mi sveglio ogni mattina,

e vedo il mio riflesso morto nello specchio.

Sono stato abbattuto come un albero,

sono caduto come una montagna.

Sui confini illimitati dell'infinito

ero sabbia —

sono stato spazzato via nel deserto letterario.

Ero acqua —

non potevo scorrere e

unirmi al mio fiume,

non potevo diventare un mare ed essere selvaggio.

Ero un uomo di un altro mondo,

non potevo unirmi al mio mondo.

Sono morto molte volte:

in ogni tradimento,

in ogni oppressione,

in ogni silenzio.

Ma sono risorto —

nella giustizia divina,

nel grande amore.

Ho sollevato il cielo con il mio cuore

con

le mie spalle

—ecco perché sono curvo.

Non ho cercato Dio.

Ma non sono nemmeno fuggito da Lui.

Ho ascoltato solo il vuoto dentro di me, l'AMORE.

Non era un vuoto,

—una chiamata sacra.

Il suo nome è vita eterna!

Ecco perché non rispondo più.

Brucio.

Bruciare è la forma più pura di adorazione.

E se un giorno

diventerò uno schiavo completo,

sappiate:

non è la fine.

È l'inizio di un eterno inizio!

05.02.2026

Jahongir NAMozov.

МАНГУ ИБТИДО

Мен ўлдим —

лекин ҳеч ким сезмаган жойда.

Танам тирик қолди,

ўз ичимга эса дафн қилинди.

Шундан бери

ҳар тонг уйғонаман,

кўзгуда кўраман ўлик аксинимни.

Дарахтдек кесилдим,

тоғдек йиқилдим.

Чексизликнинг чексиз чегарасида

мен қум эдим —

адабий саҳрога соврилдим.

Мен сув эдим —

оқиб бориб

дарёимга қўшилолмадим,

денгиз бўлиб жўш уралмадим.

Бошқа дунё одами эдим,

дунёимга қўшилолмадим.

Мен кўп бора ўлдим:

ҳар бир хиёнатда,

ҳар бир зулмда,

ҳар бир жимликда.

Аммо яна қайта тирилдим —

илоҳий адолатда,

улуғ севгида.

Осмонни кўтардим юрагим

елкаларим билан —

шунинг учун

букулганман.

Мен Худони қидирмадим.

Мен Ундан қочмадим ҳам.

Мен фақат

ичимдаги бўшлиқни,

ИШҚНИ тингладим.

У бўшлиқ эмас,

— муқаддас чақириқ эди.

Унинг номи — абадий ҳаёт!

Шунинг учун мен энди

жавоб бермайман.

Мен ёнаман.

Ёниш — эса

энг соф ибодат.

Ва агар бир кун

мен бутунлай кул бўлсам,

билинг:

бу якун эмас.

Мангу ибтидонинг

бошланишидир!

05.02.2026

Жаҳонгир НОМОЗОВ.