Poesia bilingue: Mara Limonta, poesia di nostalgia e rivelazione/ Wiersze nostalgii i objawienia

Komentarz i przekład z języka włoskiego Izabella Teresa Kostka.

Nota di presentazione e traduzione in lingua polacca Izabella Teresa Kostka.

***

Mara Limonta è insegnante e ricercatrice presso l'Università Cattolica di Milano. Autrice presso "Italia Medievale", scrive e fa poesia. Ha editato le sillogi "Oro, Sogni,  Poesie & Disegni", "Horae Paganae", i racconti "Mia e altri racconti", "Mirabilia", quattro racconti medievali , "Essenze di vita" Vitale Editore. Vincitrice in concorsi letterari ( tra cui "Sentieri DiVersi", "Ossi di Seppia" e "Le Occasioni"). Alcune liriche inedite sono state segnalate da riviste come "Nova – Rivista d'Arte e di Scienza", "Lo scrigno  di Pandora", "Oltre le Colonne", "Also Sprach – Poetry 's and Speaker's Corner", "Collettivo Culturale TuttoMondo", "Cultura Oltre", "Di Sesta e di Settima Grandezza – Avvistamenti di Poesia" , "Almerighi – amArgine come sempre" e   "L'Altrove, appunti di poesia".

*

Mara Limonta jest nauczycielką i badaczką na Katolickim Uniwersytecie w Mediolanie. Autorka "Italia Medievale”, pisze prozę i wiersze. Wydała następujące zbiory: "Oro, Sogni, Poesie & Disegni” ("Złoto, Marzenia, Wiersze i Rysunki", "Horae Paganae”, opowiadania "Mia e altri racconti” ("Mia i inne opowiadania"), "Mirabilia”, cztery średniowieczne opowieści i "Essenze di vita” ("Esencje życia") Vitale Editore. Jest laureatką konkursów literackich (m.in. "Sentieri DiVersi”, "Ossi di Seppia”, "Le Occasioni”). Niektóre niepublikowane wiersze pojawiły się w takich magazynach jak "Nova – Rivista d'Arte e di Scienza”, "Lo scrigno di Pandora”, "Oltre le Colonne”, "Also Sprach – Poetry's and Speaker's Corner”, "Collettivo Culturale TuttoMondo”, "Cultura Oltre”, "Di Sesta e di Settima Grandezza – Avvistamenti di Poesia”, "Almerighi – amArgine come sempre” i „L'Altrove, appunti di poesia”.

***

NOTA DI LETTURA 

Le quattro poesie scelte oggi presentate nascono da una riflessione intensa e sensibile sul tempo, sulla memoria e sull’esperienza umana. Attraverso immagini decise e usuali (pietre, sentieri, fotografie, ruggine, stelle), i versi percorrono diverse stagioni dell’esistenza: la genuinità dell’infanzia, la perdita dei sogni, la capacità della memoria di fissare un istante eterno e, infine, l’invito a vivere con passione ogni giorno, seguendo il famoso detto "Carpe Diem".

La costruzione poetica oscilla tra nostalgia e rivelazione, tra silenzio e chiasso, cercando nelle cose semplici del mondo una traccia di pura verità. La natura circostante, il ricordo e il desiderio diventano luoghi interiori in cui ogni essere umano riconosce la propria fragilità, la caducità, ma anche la propria esistenza come un atto miracoloso. Le poesie di Mara Limonta sono scatti di un cortometraggio chiamato Vita e si aprono come una proiezione cinematografica dell’anima: brevi apparizioni in cui la memoria, il dolore e la bellezza convivono di pari passo, lasciando al lettore lo spazio per riconoscersi nelle immagini verbali create con cura e devozione. Le poesie tracciano un percorso che va dall’infanzia alla consapevolezza dell’età adulta, attraversando memoria, smarrimento e il desiderio di eterna meraviglia. La scrittura è intensa ed essenziale, e lascia alle parole il compito di fermare l’istante e di restituire al lettore il potere sacro e profondo della condizione umana. È la scrittura matura, in cui convivono saggezza, esperienza, preoccupazioni e sofferenza, ma anche speranza e meraviglia per la vita stessa, che è pur sempre il più grande miracolo di questo mondo. Non vi è alcun grido patetico, bensì piuttosto riserbo e riflessione che nascono dalla prospettiva del tempo, il migliore degli insegnanti.

Izabella Teresa Kostka, marzo 2026

*

KOMENTARZ 

Publikowane dzisiaj cztery wiersze wybrane rodzą się z intensywnej i wrażliwej refleksji nad czasem, pamięcią i ludzkim doświadczeniem. Poprzez wyraziste i zwyczajne obrazy (kamienie, ścieżki, zdjęcia, rdza, gwiazdy) wersy przemierzają różne etapy ludzkiego istnienia: szczerą naiwność dzieciństwa, utratę marzeń, zdolność pamięci do utrwalenia jednej wiecznej chwili, a wreszcie zaproszenie do przeżywania każdego dnia z pasją, zgodnie ze słynną maksymą "Carpe Diem”. Konstrukcja poetycka oscyluje między nostalgią a objawieniem, między ciszą a zgiełkiem, szukając w prostych rzeczach tego świata śladu czystej prawdy. Otaczająca natura, wspomnienia i pragnienia stają się wewnętrznymi przestrzeniami, w których każdy człowiek rozpoznaje własną kruchość, przemijalność, ale także swoje istnienie jako akt "prawdziwego cudu". Wiersze Mary Limonty są niczym kadry z krótkometrażowego filmu zatytułowanego "Życie” i przewijają się jak filmowa projekcja duszy: krótkie flesze, w których pamięć, ból i piękno współistnieją obok siebie, pozostawiając czytelnikowi przestrzeń, by mógł odnaleźć siebie w tych słownych obrazach  tworzonych z troską i oddaniem. Wiersze wyznaczają drogę prowadzącą od dzieciństwa do świadomości wieku dorosłego, przechodząc przez pamięć, zagubienie i pragnienie wiecznego zachwytu. Styl jest intensywny i oszczędny w słowa, którym pozostawia zadanie zatrzymania chwili oraz przywrócenia czytelnikowi sakralnej i głębokiej potęgi ludzkiej egzystencji. To pisarstwo dojrzałe, w którym współistnieją mądrość, doświadczenie, troski i cierpienie, ale także nadzieja i zachwyt nad samym życiem, które przecież jest największym cudem tego świata. Nie ma w nim patetycznego krzyku, lecz raczej powściągliwość i zaduma wynikająca z perspektywy czasu, który jest przecież najlepszym nauczycielem.

Izabella Teresa Kostka, marzec 2026

***

MILLE PIETRE 

Mille pietre 

al sole d' estate,

ferree cocciute nel riarso del bosco,

sassi scoscesi che facevano male

noi, bambini d' altura 

raminghi del mare,

incontaminati sentieri

per vie traverse

esploravamo - nota grazia

di provocante penetrante 

lacrime d' acqua 

riconoscevamo grati al mondo,

innocenti dai macigni della vita

inconsapevoli - puri.

*

TYSIĄC KAMIENI

Tysiąc kamieni

w letnim słońcu,

twardych, wytrzymałych w wyschniętym lesie,

strome skały, które raniły 

i my, dzieci gór

morscy wędrowcy,

nieskażone ścieżki

bocznymi uliczkami

eksplorowaliśmy - wdzięczność 

prowokujących, przenikliwych

łez wody

wyrażaliśmy dziękując światu,

niewinni trudów życia

nieświadomi - czyści.

***

POI

chiudere gli occhi 

cadere giù - dio della dimenticanza,

sopravvivere noi,

lontano dal sogno.

*

POTEM

zamknąć oczy

spaść w dół — w boże zapomnienie,

przetrwać

daleko od snu.

***

FOTOGRAFIA 

Fotografia 

che passa e va,

si ferma per 

contagiare

penetrare

trafiggere

momenti di vita

in un secondo eterno,

fotogrammi sono,

istanti di paradiso 

*

ZDJĘCIE 

Zdjęcie,

które przemija i płynie dalej,

zatrzymuje się, by

zarazić

przeniknąć

przeszyć

chwile życia

w wiecznej sekundzie,

to kadry,

rajskie chwile

***

UBRIACATEVI

Ubriacatevi

- di ruggine e furore

stille d'avversione

contrario dileggio

- profano malanimo penetrante

e mute lacrime,

silenzio fra la gente.

Ma di deflagrante sorriso

- Bacco irriverente

sfinitezza di bacio

e sterminata bellezza

- salmodiare alla luna

corolla di meraviglia

urgenza di gatti in amore

- di lucida follia.

Arrendetevi

sprofondatevi.

Ammaliatevi

di cadenti stelle

  (dalla silloge  "Deflagrante sorriso" Vitale Edizioni, Sanremo 2025)

*

UPIJCIE SIĘ

Upijcie się

- rdzą i furią

kroplami niechęci

przeciwstawną kpiną

- bluźnierczą, przenikliwą złośliwością

i cichymi łzami,

ciszą wśród ludzi.

Lecz w wybuchającym uśmiechu

- bezczelnym Bachusie

wyczerpującym pocałunku

i bezgranicznym pięknie

- w śpiewie do księżyca

koronie zachwytu

potrzebie zakochanych kotów

- w jasnym szaleństwie

Zatopcie się 

poddajcie się mu

Bądźcie oczarowani

spadającymi gwiazdami

(Wiersz ze zbioru "Wybuchający uśmiech”, Vitale Edizioni, Sanremo 2025)

****

Mara Limonta