La prof.ssa Terane Turan Rehimli ha curato la traduzione nell' idioma turco di alcune poesie e biografia della poetessa Taghrid BouMerhi. Pubblicazione di Elisa Mascia -Italia

Tre poesie e una breve biografia di Taghrid BouMerhi sono state tradotte in turco dalla prof.ssa dott.ssa dell' Azerbaigian, Terane Turan Rehimli e pubblicate su Edebiyat Defteri.

Foto cortesia della prof.ssa Terane Turan Rehimli e Taghrid BouMerhi 

TAGHRID BOU MERHI (Brezilya)

Taghrid Bou Merhi è una poetessa, scrittrice e traduttrice libanese che vive in Brasile.

Ha una laurea in legge. Ambasciatrice del team "International Cultural Salon Association" e rappresentante brasiliano della Rivista americana P.L.O.T.S.

È membro della WWWU (World Nations Writers' Union) con sede in Kazakistan.

Nizar Sartawi ha vinto il Premio Internazionale di Traduzione Creativa nel campo della traduzione e della letteratura nel 2021.

È consulente country della piattaforma letteraria Al-Sham nel campo della traduzione letteraria.

2° nell'anno 2022 Zhengxin è stato insignito del Premio Internazionale del Poeta.

Editori su Al-Arabe Today, Rainbow, Literária Agareed, Al-Nil Walfurat, Literária e Allaylak.

Parla fluentemente francese, inglese, portoghese, italiano e spagnolo, compresa la sua lingua madre arabo.

Le sue poesie sono state pubblicate in numerose antologie internazionali, riviste letterarie e varie piattaforme culturali; le sue opere sono state tradotte in più di 24 lingue.

I suoi libri pubblicati:

1. Canzoni del desiderio

2. Chiavi della scienza: versi e manifestazioni

3. Filosofie sulla riva dell'anima

4. I fiori dell'amore

5. Ferite del cuore

6. La Esperanza ( in fase di revisione)

7. Quello che è mio non è mio

LA MIA FILOSOFIA

Ogni volta che parlo di filosofia

Mi sento come un vile verme che rosicchia le ossa dell'esistenza;

e quando realizzo la semplicità delle mie parole,

improvvisamente mi vedo trasformarmi in una mosca fastidiosa che infastidisce i miei pensieri o le mie illusioni.

Vieni con me, se vuoi, non è una scelta facile.

La distanza tra noi è bloccata tra doppie parentesi,

Tenendo d'occhio l'estinzione digitale.

Dato che non posso cambiare i nomi e sapendo di essere una preda facile,

Coglierò l'occasione e passerò alla Sua elevata presenza.

Dove mettere il fango appiccicoso,

e qual è la distanza più breve tra killer e maktul, per un respiro cieco?

La cosa saggia è aspettare che un altro filosofo esca dalla nebbia,

per ascoltarlo insieme.

Forse la sua voce è più bella dei suoi denti bianchi,

La sua mano è larga come i balconi del nostro giardino.

Haydi, bir bardak su isteyelim.

Facciamo finta di contare le stelle,

Raccogliamo la polvere del cielo.

E siccome tu sei la mia filosofia petrolifera,

da vecchi trucchi, puzzle, indovini, aerei da combattimento e macchine vivaci, che speravamo.

Quel cavolo di verme scava a fondo,

finché la coscienza non diventa uno scherzo;

E poi c'erano le pendenze.

COME SE ASPETTANDO

Dato che il sonno ha tagliato i fili,

Fluisci da te stesso a te stesso, aspettando te stesso.

Come un sangue segreto appena estratto dalle rive del tempo.

Ehi la persona che è stata portata in posti a cui sono stati tagliati gli arti

quando le tue palpebre cadono dalla separazione,

la tristezza scende dal sudore del cielo come sessanta tombe.

Mentre aspetti te stesso, pensa ai figli della morte e ai fuochi ardenti.

Dovresti morire così possiamo dormire

Dovresti mangiare il fuoco che ha catturato la tua attesa,

così posso scacciare i tuoi dolori e trasformarli in cenere.

Muori lentamente quando molli,

Come un mazzo di fiori gialli,

così posso sentire l'alienazione e la vuota solitudine.

Uccello che dorme su un aquilone di carta,

ha smesso di bruciare singhiozzando sui pali elettrici.

Le teste dei passanti lo guardavano solo.

E una macchina fotografica pazza si trova in mezzo alla strada:

"Oh la mia debolezza! ”

O l'aria tagliata dalla carta del tempo,

ci sono trucchi che proprio non passano,

Ci sono mani che cancellano il volto dei dispiaceri con l'inchiostro.

Ehi yolcu,

quando sei stanco di appoggiarti al bastone aspettando te stesso,

ricorda che in mezzo a questo fuoco stai ancora respirando,

tutto grazie alla preghiera cinque volte

UN VIAGGIO SENZA PORTO

Porto dentro di me città in cui non sono mai stato,

volti senza nomi e tracce,

discorsi che non hanno forma;

Sono come l'eco del vento e della pioggia.

Ci sono sagome che attraversano il sentiero della mia vita,

come un'ombra che trapela nei miei sogni.

Cercandoli con occhi desiderosi,

ma tutto ciò che rimane è un vuoto.

Sono sull'orlo del tempo e io,

Guardandola traboccare dal vuoto.

Lei fugge via da me come un'acqua di miraggio e sussurra:

"Non lo raggiungerai mai, lascialo scorrere. ”

Tornando sulle strade che ho percorso una volta,

Li trovo così come sono, senza cambiare.

Come se il mio viaggio non avesse fine,

è come se stessi vagando in cerchi di illusione e dubbio.

Scrivendo in silenzio le cose,

ombre dalle finestre che passano,

Illusione nelle strade affollate,

un sogno perduto che non torna più.

E io chiedo:

C'è una luce che si muove verso di noi,

o le distanze abbracciano l'oscurità?

Ogni percorso ci porta inevitabilmente alla fine della storia,

dove si dice "Passo"?

Tuttavia, sto andando avanti,

perché non c'è niente che ferma i miei passi,

non c'è niente che metta fine alla storia dentro di me.

Tengo ancora la mano sulla porta,

per dire addio con un ultimo tocco alla strada.

Traduzione in turco: Terane Turan Rehiml

ÇEVİRİ

TAGHRID BOU MERHI (Brezilya)

Taghrid Bou Merhi Brezilya’da yaşayan Lübnanlı bir şair, yazar ve çevirmendir.

Hukuk lisans derecesine sahiptir. “International Cultural Salon Association” ekibinin büyükelçisi ve American P.L.O.T.S. Magazine’in Brezilya temsilcisidir.

Kazakistan merkezli saygın platform WWWU (World Nations Writers’ Union) üyesidir.

2021 yılında çeviri ve edebiyat alanında Nizar Sartawi Uluslararası Yaratıcılık Çeviri Ödülü’nü kazanmıştır.

Edebi çeviri alanında Al-Sham Literary Platform’un ülke danışmanıdır.

2022 yılında 2. Zhengxin Uluslararası Şair Ödülü’ne layık görülmüştür.

Al-Arabe Today, Rainbow, Literária Agareed, Al-Nil Walfurat, Literária ve Allaylak dergilerinde editörlük yapmaktadır.

Ana dili Arapça olmak üzere Fransızca, İngilizce, Portekizce, İtalyanca ve İspanyolcayı akıcı biçimde konuşmaktadır.

Şiirleri çok sayıda uluslararası antolojide, edebiyat dergilerinde ve çeşitli kültürel platformlarda yayımlanmış; eserleri 24’ten fazla dile çevrilmiştir.

Yayımlanmış kitapları:

1. Özlemin Şarkıları

2. Bilimin Anahtarları: Dizeler ve Tezahürler

3. Ruhun Kıyısındaki Felsefeler

4. Aşkın Çiçekleri

5. Kalbin Yaraları

6. La Esperanza (inceleme aşamasında)

7. Benim Olan Benim Değil

BENİM FELSEFEM

Felsefeden her söz edişimde,

kendimi varoluşçuluğun kemiklerini kemiren aşağılık bir solucan gibi hissederim;

ve sözlerimin sıradanlığını fark ettiğimde,

bir anda düşüncelerimi ya da sanrılarımı rahatsız eden sinir bozucu bir sineğe dönüştüğümü görürüm.

Benimle gel, eğer istersen; kolay bir seçim değildir bu.

Aramızdaki mesafe, çift parantezlerin arasına sıkışmıştır,

dijital soyun tükenişini gözetleyerek.

İlk adları değiştiremediğime göre ve kolay bir av olduğumu bilerek,

fırsatı yakalayacak ve yüceltilmiş varlığından geçeceğim.

Yapışkan çamurunu nereye koymalıyım,

ve katille maktul arasındaki en kısa mesafe nedir, kör bir nefes için?

Bilgece olan, sislerin içinden başka bir filozofun çıkmasını beklemektir,

onu birlikte dinlemek için.

Belki sesi, bembeyaz dişlerinden daha güzel olur,

eli ise arka evimizin balkonları kadar geniş.

Haydi, bir bardak su isteyelim.

Yıldızları sayıyormuş gibi yapalım,

göğün geriye kalan tozunu toplayalım.

Ve sen benim petrol felsefem olduğun için,

eski hilelerden, kurmaca filmlerden, falcılardan, savaş uçaklarından ve ruhlu arabalardan medet umduk.

O lanetli solucan derinlere kazdı,

ta ki bilinç bir şakaya dönüşene dek;

ve o vakit yamaçlar vardı.

BEKLEMEK GİBİ

Uykunun iplerini kestiğine göre,

kendi benliğini beklerken, kendinden kendine doğru ak.

Zamanın kıyısından yeni çekilmiş gizli bir kan gibi.

Ey uzuvları kesilmiş mekânlara sürülmüş kişi,

gözkapakların ayrılıktan dökülürken,

hüzün, göğün terinden altmış mezar gibi damlar.

Kendini beklerken, ölümün çocuklarını ve yanan ateşleri düşün.

Biz uyuyabilelim diye ölmeliydin.

Bekleyişinden tutuşan ateşi yemeliydin,

acılarını kovup küle dönüştürebilmek için.

Kendinden çıktığında yavaşça öl,

sararmış bir çiçek demeti gibi,

ki yabancılığı ve boş yalnızlığı hissedebileyim.

Kâğıttan bir uçurtmanın üzerine uyuklayan kuş,

elektrik direklerinde ağıt yakmayı bıraktı.

Yoldan geçenlerin başları ona yalnızca geçici bir bakış attı.

Ve çılgın bir kamera yolun ortasında duruyor:

“Ah acizliğim!”

Ey zamanın kâğıdından kesilmiş hava,

geçemeyen hileler var,

mürekkeple hüzünlerin yüzünü silen eller var.

Ey yolcu,

kendini beklerken bastona yaslanmaktan yorulduğunda,

bu ateşin ortasında hâlâ nefes aldığını hatırla,

beş vakit namazın sayesinde.

LİMANI OLMAYAN BİR YOLCULUK

İçimde hiç gitmediğim şehirler taşıyorum,

adı ve izi olmayan yüzler,

hiç şekil bulmamış konuşmalar;

sanki rüzgârın ve yağmurun yankısıyım.

Hayatımın yolundan geçen siluetler var,

düşlerime sızan bir gölge gibi.

Onları hasretli gözlerle arıyorum,

ama geriye yalnızca boşluk kalıyor.

Kendimle zaman arasındaki eşiğin kenarında duruyorum,

onun boşlukla taşmasını izleyerek.

Bir serap suyu gibi benden kaçıyor ve fısıldıyor:

“Asla yetişemeyeceksin, bırak aksın.”

Bir zamanlar geçtiğim yollara dönüyorum,

onları değişmeden, olduğu gibi buluyorum.

Sanki yolculuğumun sonu yok,

sanki yanılsama ve kuşku dairelerinde dolaşıyorum.

Sessizce geçenleri yazıyorum,

geçip giden pencerelerdeki gölgeleri,

kalabalık caddelerdeki yanılsamayı,

bir daha dönmeyen kayıp bir düşü.

Ve soruyorum:

Bize doğru ilerleyen bir ışık var mı,

yoksa mesafeler karanlığı mı kucaklıyor?

Her yol kaçınılmaz olarak bizi hikâyenin sonuna mı götürür,

orada “Bitti” dedikleri yere?

Yine de ilerliyorum,

çünkü adımlarımı durduran hiçbir şey yok,

içimdeki hikâyeyi bitiren hiçbir şey yok.

Elimi hâlâ kapının üzerinde tutuyorum,

yola son bir dokunuşla veda edebilmek için.

Türk diline çeviri: Terane Turan Rehimli