Focus / Fokus: Massimo Del Zio e il suo viaggio lirico attraverso le molteplici sfumature dell'esperienza umana/ Massimo Del Zio i jego podróz liryczna poprzez różne odcienie ludzkich doświadczeń

Komentarz i przekład z języka włoskiego Izabella Teresa Kostka.

Commento critico e la traduzione in lingua polacca Izabella Teresa Kostka.

***

La poesia contemporanea ha molti volti: vi troviamo la ricerca di nuovi mezzi espressivi, di forme e correnti rivoluzionarie, nonché un forte desiderio di superare ciò che è già stato, in nome di un “soffio di freschezza”. Nonostante tutto questo, la sua essenza ritorna spesso alla tradizione e alla classicità, che vivono eternamente nei versi dei poeti, la cui penna è intrisa dello spirito dei grandi maestri del passato. Tra gli autori di formazione classica rientra certamente Massimo Del Zio, la cui ricca biografia potete conoscere al seguente link:

https://versospazioletterarioindipendente.wordpress.com/2025/08/02/traduzioni-przeklady-flash-quiz-poetico-poetycki-flash-quiz-massimo-del-zio/

Le poesie selezionate e pubblicate oggi, tratte dalla silloge "Ouroboros o il sentimento dell’assoluto", si presentano come un viaggio lirico attraverso le molteplici sfaccettature dell’esperienza umana: l’amore, il desiderio, il dolore, la fede e la contemplazione del mistero. Il verso poetico si fa intenso e solenne, spesso intriso di un lessico elevato e di richiami simbolici che evocano tanto la tradizione classica quanto una sensibilità profondamente interiore e spirituale dell’autore. L’amore emerge come forza assoluta e totalizzante, capace di elevare e travolgere, di accendere il desiderio e, al tempo stesso, di farsi rifugio e protezione. In componimenti come "Parodia del cuore" e "Desiderio di mezzanotte", il sentimento amoroso si manifesta nella sua dimensione più passionale e istintiva, mentre altrove si trasforma con grazia in nostalgia, distanza o silenziosa devozione. Accanto a questo sentiero amoroso si sviluppa una riflessione più ampia sull’esistenza e sul tempo. Poesie come "Indifferenza" e "Agorà" offrono uno sguardo turbato sul nostro mondo, sospeso tra luce e ombra, fede e disillusione, speranza e disincanto. Del Zio indaga il senso del dolore, della sofferenza e la presenza del male, senza rinunciare a un soffio di trascendenza. La natura, evocata attraverso immagini luminose e dinamiche, diventa specchio della vita interiore: il fiume, il vento, la notte e l’aurora accompagnano e riflettono gli stati d’animo del poeta. In "Metamorfosi" e "Fiume", le immagini si caricano di sfumature simboliche, trasformandosi in luoghi di memoria, rinascita e contemplazione. Infine, il ciclo si chiude con una tonalità più intima e spirituale, in cui il silenzio e la fede assumono un potere quasi salvifico. In "Presto farà giorno" e "Silenzio", la parola poetica si fa meditativa, lasciando emergere con delicatezza una tensione verso la pace interiore e una possibile riconciliazione con il mistero dell’esistenza. Nel complesso, le poesie scelte compongono un mosaico ricco di visioni e simboli, in cui la voce di Del Zio oscilla tra passione e profonda riflessione, offrendo al lettore un’esperienza intensa ed evocativa. La scrittura dell’autore si distingue per un’intensità espressiva che tende costantemente verso l’enfasi lirica e simbolica. Il linguaggio, ricco di arcaismi e solennità, richiama strutture della tradizione classica e religiosa, mantenendo alto il livello di pathos. Particolarmente significativa è la dimensione spirituale e quasi metafisica che attraversa molte liriche, conferendo profondità all’intera raccolta. Il poeta riesce a intrecciare introspezione e visione, dando vita a immagini suggestive e dense di significato, in cui il sentire e il sapere procedono di pari passo, con esiti di notevole spessore poetico.

Buona lettura!

Izabella Teresa Kostka, marzo 2026

***

Dzisiejsza poezja ma wiele twarzy, znajdziemy w niej poszukiwanie nowych środków wyrazu, rewolucyjnych form i nurtów, walkę z tym, co już było na rzecz "podmuchu świeżości". Mimo tego wszystkiego jej esencja powraca często do tradycji i klasyki, które żyją wiecznie w wersach poetów, których pióro przesiąknięte jest duchem wielkich mistrzów przeszłości. Do jednych z autorów o klasycznej formacji należy z pewnością Massimo Del Zio, którego bogatą biografię możecie poznać pod następującym linkiem:

 https://versospazioletterarioindipendente.wordpress.com/2025/08/02/traduzioni-przeklady-flash-quiz-poetico-poetycki-flash-quiz-massimo-del-zio/

Wybrane i opublikowane dzisiaj wiersze, pochodzące z tomu "Ouroboros o il sentimento dell’assoluto / Ouroboros lub miłość absolutu”, jawią się jako liryczna podróż przez różnorodne oblicza ludzkich doświadczeń: miłość, pragnienie, ból, wiarę oraz kontemplację tajemnicy. Wers poetycki staje się intensywny i podniosły, często nasycony wyszukanym słownictwem oraz odniesieniami symbolicznymi, które przywołują zarówno tradycję klasyczną, jak i głęboko wewnętrzną i duchową wrażliwość autora. Miłość ukazuje się jako siła absolutna i totalna, zdolna unosić i porywać, rozpalać pożądanie, a zarazem stawać się schronieniem i ochroną. W poezjach takich jak "Parodia del cuore / Parodia serca” i "Desiderio di mezzanotte / Pragnienie o północy” uczucie miłości przejawia się w swojej najbardziej namiętnej i instynktownej formie, podczas gdy w innych strofach  przeobraża się z wdziękiem w nostalgię, dystans lub cichą i pełną oddania dewocję. Obok tej "miłosnej ścieżki” rozwija się szersza refleksja nad istnieniem i samym czasem. Wiersze takie jak "Indifferenza / Obojętność” i "Agorà” ukazują niepokojące spojrzenie na nasz świat, zawieszony między światłem a cieniem, wiarą a rozczarowaniem, nadzieją a rozgoryczeniem. Del Zio podejmuje refleksję nad sensem bólu, cierpienia oraz obecnością zła, nie rezygnuje przy tym z nuty transcendencji. Natura, przywoływana poprzez świetliste i dynamiczne obrazy, staje się zwierciadłem życia wewnętrznego: rzeka, wiatr, noc i świt towarzyszą stanom ducha poety i w pełni je  odzwierciedlają . W wierszach "Metamorfosi / Metamorfoza” i "Fiume / Rzeka" wizje te nabierają symbolicznego charakteru, przekształcając się w przestrzeń pamięci, odrodzenia i kontemplacji.

Zamieszczony cykl zamyka się tonem bardziej intymnym i duchowym, w którym cisza i wiara nabierają niemal zbawczej mocy. W wierszach "Presto farà giorno / Szybko nadejdzie dzień” i "Silenzio / Cisza” słowo poetyckie staje się medytacyjne, subtelnie odsłaniając dążenie do wewnętrznego spokoju oraz do możliwego pojednania z tajemnicą istnienia. Wybrane utwory tworzą w całości bogatą mozaikę wizji i symboli, w której głos Del Zio oscyluje między pasją a głęboką refleksją, oferując czytelnikowi intensywne i sugestywne doświadczenia. Twórczość autora wyróżnia się ekspresyjną intensywnością, nieustannie zmierzającą ku lirycznej i symbolicznej emfatyczności. Bogaty w archaizmy i podniosłość język nawiązuje do struktur tradycji klasycznej i religijnej, utrzymując wysoki poziom patosu. Szczególnie istotny jest wymiar duchowy i niemal metafizyczny, który przenika wiele liryk, nadając całemu tomowi głębię. Poeta potrafi spleść introspekcję z wizjami, tworząc sugestywne i znaczeniowo bigate obrazy, w których odczuwanie i poznanie idą w parze, przynosząc efekty o znaczącej wartości poetyckiej.

Miłej lektury!

Izabella Teresa Kostka, marzec 2026

****

Poesie tratte dalla silloge Ouroboros o il sentimento dell'assoluto"

Wiersze ze zbioru "Ouroboros lub miłość absolutu"

*

PARODIA DEL CUORE 

Donna 

dei miei pensieri, 

paradiso vivente, 

l’immensità di esistere, 

e naufragare tra il tuo dolce amore... 

Luce del pensier mio, al ciel le braccia tese, 

a Dio quel singulto. 

Or tra i tempi 

dimenticata (mente) 

color di fuoco, 

forte d’Enotria, 

per te questo encomio, 

Vergin mia solenne, 

e d’amor viva... 

al durar perenne. 

*

PARODIA SERCA

Kobieto

moich myśli,

żyjący raju,

nieskończoności istnienia

i rozbijania się wśród twojej słodkiej miłości…

Światło mojej myśli,

ramiona ku niebu wzniesione,

ten szloch skierowany do Boga.

Teraz pośród czasów

zapomniana (myśl)

o barwie ognia,

silna jak Enotria

dla ciebie ten hymn pochwalny,

Moja wzniosła Dziewico,

żywa w miłości…

trwającej na wieczność.

***

SINGULTO D'AMORE 

 D'amor... rapivo il sogno (mondo), 

“Istante...!” 

 Colsi la bianca mano, 

quel virginal sorriso, 

audace gentil e giovine, 

parea dolce... il mio paradiso! 

Gli occhi del mar più limpido, 

l’acque miranti e sacre! 

Interminabili e silenti... 

scorrean tra le immense piane. 

Labbra marcate al fuoco del docile desio, 

preghiera in alto giunge... 

“al mio possente Dio!” 

Sorrisi poi non dome, posseder vogl’io; 

e d’anima felice 

“d’ali colsi il volo...”; 

Amore... Amore, Amor... 

vien meco abbandonar, 

“in questo dolce mio desio!” 

*

MIŁOSNE WESTCHNIENIE 

Z miłości... porwałem sen (świat),

"Chwilę...!”

Ująłem białą dłoń,

ten niewinny uśmiech,

śmiały, szlachetny i młody,

wydawał się słodki... jak mój raj!

Oczy czystsze niż morze,

święte i przejrzyste jak woda!

Nieskończone i ciche...

płynęły przez bezkresne równiny.

Usta rozpalone ogniem łagodnego pragnienia,

a modlitwa wznosi się wysoko

"ku memu potężnemu Bogu!"

Potem nieposkromione uśmiechy,

które chciałbym zatrzymać;

a szczęśliwa dusza

"rozwinęła skrzydła w locie...";

Miłości… Miłości, Kochanie...

chodź ze mną się zatracić

"w mym słodkim pożądaniu".

***

DESIDERIO DI MEZZANOTTE 

Amore, 

sei una coppa 

d’aromi soffusi, 

al tuo profondo respiro, 

ansimante 

del profumo tinto... 

Ch’a profusione, 

quel desiderio spazia 

e vince! 

Dolce orizzonte d’amor ricade, sul ciel festoso. 

Il capo sul tuo ventre 

poso... 

e un turbine, 

m’affondò... 

dolce tra la frenesia del piacere, 

immensità d’esistere, 

le tue labbra accese; 

il mare... 

e l’eterno mio sapere (piacere). 

D’amor ansimante il petto, 

gli occhi tuoi verdi io veggio; 

profondi a me il fuoco eterno. 

D’amor docile, poi 

T’arde in quel pensier... 

Dell’occultato mare. 

Sul tuo desir sfenato, 

sul corpo tuo immortal... 

poi m’abbandonavo. 

Caldo l’amor antico 

gli rivelavo... 

(mi rivelavo)

e poi d’incanto mi donò... 

quel suo eterno bacio. 

*

PRAGNIENIE O PÓŁNOCY 

Miłości,

jesteś kielichem łagodnych aromatów,

w twym głębokim oddechu,

dyszącym 

barwną wonią…

Pragnienie w tobie rozchodzi się szeroko

i zwycięża!

Czuły miłosny horyzont 

opada na radosne niebo.

Kładę głowę na twym brzuchu,

a wir rozkoszy

pochłania mnie całkowicie…

słodycz, szalona przyjemność 

ogrom istnienia w nas,

twoje rozpalone usta;

morze…

i ma wieczna świadomość (rozkoszy).

Pierś dysząca rozkoszą,

widzę twe zielone oczy;

głębokie, jak ogień wieczny.

Potem uległa miłość

płonie w myślach…

o ukrytym morzu.

Twemu niestrudzonemu pożądaniu,

twemu nieśmiertelnemu ciału

oddawałem się całkowicie.

Czułą, dawną miłość

wyjawiałem…

(siebie obnażałem)

a potem, jak przez czary,

ofiarowałaś mi

swój wieczny pocałunek.

***

AMORE 

Amor della mia vita, 

veggio dall’altezza del tuo capo... (sguardo); 

i tuoi occhi 

splendenti di luce; 

“che mi giungon dal giusto!” 

e da questo profondo 

desiderio... 

...d’appartenerti. 

*

MIŁOŚĆ

Miłości mego życia,

widzę z wysokości twej głowy… (spojrzenia);

twe oczy

jaśniejące światłem;

"które dociera do mnie ze słusznego!" 

i głębokiego

pragnienia…

…by do ciebie należeć.

***

INDIFFERENZA

Giunse 

la sera... 

gli occhi suoi fugaci 

si dissipavano, 

nel gelido inverno 

tra l’antico barlume 

del tempo 

che inesorabile scorre; 

accendi... 

la fausta lampa! 

Odo l’urlo del vento, 

(una voce!) 

lungo il viale insinuoso 

del verso. 

Anche le preci 

son vane, 

a placare. 

“quell’atomo 

 eterno del male”. 

Ti tenderò la mano 

come le stelle 

a l’infinito.

*

OBOJĘTNOŚĆ

Nadszedł 

wieczór…

jej ulotne oczy

rozpraszały się

w lodowatej zimie,

wśród dawnego błysku

czasu,

który nieubłaganie płynie;

zapal…

tę przychylną lampę!

Słyszę krzyk wiatru,

(głos!)

wzdłuż krętej alei

wersów.

Nawet modlitwy

są daremne,

by uciszyć

"ten wieczny atom zła".

Wyciągnę do ciebie rękę

jak gwiazdy

ku nieskończoności.

***

AGORA 

Siam 

come meteore cadenti, 

su quel ciel rovente “di fuoco” 

quel sole d’eterno svanisce... 

nel loco più alto 

del mondo, 

sollevando una prece a quel Dio, 

l’assassino... 

reclama vendetta. 

Essa vien col demone 

certa... 

a quell’urlo del tempo che fu; 

poi corre sì tanto veloce, 

e da lungi 

si smorza una voce... 

ansimando 

ancora precoce, 

gli angusti 

orrori del mondo. 

E poi vien 

col braccio proteso, 

porgendo la guancia l’offeso, 

sul sacramento 

del Cristo Gesù. 

L’altar s’illuminò di Dio! 

e scese 

lieve una man 

al consolar. 

*

AGORA

Jesteśmy

jak spadające meteory,

na tym płonącym niebie "z ognia”

wieczne słońce zanika…

w najwyższym miejscu

świata,

wznosząc modlitwę do Boga,

morderca…

żąda zemsty.

Przychodzi z demonem

pewna…

ku temu krzykowi minionego

czasu;

potem biegnie tak szybko,

a w oddali

głos ucicha…

przeżywając 

już przedwcześnie,

zacieśniające się 

okropności świata.

A potem przychodzi

z wyciągniętą ręką,

podając policzek obrażonemu,

w sakramencie

Chrystusa Jezusa.

Ołtarz rozświetlił się Bożym blaskiem!

i lekko

opadła ręka

ku pocieszeniu.

*** 

METAMORFOSI 

Spiragli di luce 

lasciano intravedere 

gli occhi puri 

e gioviali, 

della beltà giovanile! 

Giochi d’ombre 

danzano il corpo tuo 

come bianche farfalle 

e lucciole 

sul pentagramma 

della vita, 

che celebrano alte... 

il tuo perpetuo canto! 

Eco inaudito 

roboando il mare 

appare 

tra le soglie del tempo; 

metamorfosi di laura, 

e petali di rose 

scendon dal ciel 

come brillanti meteore cadenti. 

Osservo l’universo 

e tra i suoi occhi 

mi perdo... 

per contemplar 

l’eterno! 

*

METAMORFOZA

Prześwity światła

pozwalają dostrzec

czyste

i radosne oczy

młodzieńczego piękna!

Gry cieni

tańczą wokół twego ciała

jak białe motyle

i świetliki

na pięciolinii

życia,

które wzniośle celebrują...

twój nieustanny śpiew!

Niesłyszane echo,

rozbrzmiewające jak morze,

pojawia się

na progu czasu;

metamorfoza lauru,

a płatki róż

zstępują z nieba

jak lśniące spadające meteory.

Patrzę na wszechświat

i gubię się 

w jego oczach...

by kontemplować

wieczność!

***

ONDE

Inneggio silente 

e maestoso 

il canto d’amore alla Patria... 

oltre l’immensa ginestra 

al candor del giorno... 

vola via 

il canto di Dafne, 

lungi oltre l’altipiano. 

Vedea felice 

sollevar l’aquila reale 

in ciel sicuro. 

Come quell’antico romore 

incava il solco; 

e fresche 

le antiche zolle, 

splendenti 

venir a me le ancelle 

al fuoco del meriggio! 

Urla l’onda 

che ti colse il fianco 

e bianca la giovenca! 

Di giugno 

ti colse il venticello 

ma non proferì parole, 

caldo il riconforto 

dell’ugello festoso 

a rallegrar il core; 

e vago 

oltre l’onda silente e dolce, 

sapor d’eternità. 

*

FALE

W milczeniu wznoszę

majestatyczną 

pieśń miłosną do Ojczyzny...

ponad bezkresnym janowcem,

w jasności dnia...

unosi się

pieśń Dafne,

daleko, poza wyżyną.

Widziałem szczęśliwy,

jak królewski orzeł 

wznosi się

w bezpieczne niebo.

Jak dawny szum

żłobi bruzdy;

i świeże

stare skiby ziemi,

zbliżają się ku mnie

cudowne 

dziewczęta

w żarze południa!

Krzyczy fala,

która pochwyciła twe ramię

jak białą jałówkę!

Złapał cię 

czerwcowy lekki wietrzyk,

lecz nie wyrzekł słów,

a ciepłe ukojenie

szczęśliwego ptaka

rozwesela serce;

i szybuje 

ponad cichą i łagodną falą 

smak wieczności.

***

FIUME

Brontola il fiume... 

vai...corri 

fuggi 

silente 

oh donna...! 

trasportata dalla 

tua bianca giovinezza 

dalle tue membra ignude. 

Attonito ti vedo 

in questo 

caldo fiume, 

fonte dei ricordi, 

immensi eterni! 

ove ti rifocillavi 

“d’acqua pura”, 

d’una luce chiara... evanescente, 

che lungi porta via il mio pensiero. 

Oh source de jouvence, 

segreto della tua innocenza. 

*

RZEKA

Pomrukuje rzeka...

idź... biegnij,

uciekaj

w milczeniu,

kobieto...!

unoszona przez

twą białą młodość,

przez twe nagie ciało.

Zdumiony widzę cię

w tej

ciepłej rzece,

źródle wspomnień,

bezkresnych i wiecznych!

gdzie poiłaś się

"czystą wodą",

jasnym światłem... 

ulotnym, 

co daleko unosi moje myśli.

O źródło młodości,

sekrecie twej niewinności.

***

DISTANZA APPARENTE

Lontan 

scruterò 

dal basso orizzonte 

il dorato sestante 

del raggio imponente! 

 

In van la mia luce... 

da zenith... 

svanisce 

non sarai

cancellata per sempre. 

Nel tempo di pausa 

la cupola accesa, 

solitaria e lunga 

è la mia attesa, 

(è la mia impresa). 

 

Brilla potente 

la Stella polare, 

che me consola 

nel dur navigare 

la terra accosterò 

graziato 

dal mare... 

sollevando il tuo velo d’aurora immortale. 

*

POZORNA ODLEGŁOŚĆ

Z oddali

będę spoglądał

z niskiego horyzontu

na złoty sekstant

potężnego promienia!

Na próżno moje światło...

w zenicie...

zanika 

nie zostaniesz

wymazana na zawsze.

W chwili przerwy 

rozświetla się kopuła,

samotna i długa

jest moja tęsknota

(to moje zadanie).

Jaśnieje potężnie

Gwiazda Polarna,

która pociesza mnie

w trudnej żegludze;

do brzegu dopłynę

ułaskawiony

przez morze...

unosząc twój welon nieśmiertelnego świtu.

***

VENTO D'IBERIA

Vien mia bella, 

sì dolce amore 

d’Iberia speme 

m’arderommi il core, 

d’Iberio... 

cor, 

(l’amor... vedrà). 

Vigorose e salubri 

l’ampie contrade, 

il nostro amor... 

rifiorirà! 

Vigorose e salubri 

queste contrade, 

(il nostro amor... rinascerà). 

Donna d’accento fine 

sublime e dolce 

con le vicine, 

al caldo sole; 

a rimirar 

(a conteplar...) 

Spunta l’aurora al dì 

e l’acque... 

sonanti incantano, 

cara mia fiorente vergine 

quel plauso antico sussurra e viene... 

sì forte e solenne! 

Di quella foglia d’oro 

di questo eterno alloro, 

l’amor mio 

perennerà. 

Scendi ruscello antico 

a l’eco del suo brusio,

sin nella terra vergine 

l’amor contemplerà! 

*

WIATR IBERII

Przyjdź, ma piękna,

tak słodka miłości,

nadziejo Iberii,

rozpalisz moje serce,

iberijskie...

serce,

(i miłość... zobaczy).

Bujne i zdrowe

rozległe krainy,

nasza miłość...

znowu rozkwitnie!

Silne i zdrowe

te ziemie

(nasza miłość... rozpromienieje).

Kobieto o subtelnym akcencie,

wzniosła i czuła 

dla bliskich,

w ciepłym słońcu;

wzbudzasz podziw

(by cię kontemplować...).

Wschodzi świt dnia

i wody...

dźwięcznie czaruje,

droga ma kwitnąca dziewico,

ten dawny podziw

szepcze i nadchodzi...

potężny i uroczysty!

Ze złotego liścia,

z wiecznego wawrzynu,

moja miłość

przetrwa na zawsze.

Zstąp, starożytny strumieniu,

ku echu tego szmeru,

aż do dziewiczej ziemi,

by kontemplować miłość! 

***

PRESTO FARÀ GIORNO

Mia moglie sta piangendo, 

nessun sorriso 

del suo fragile volto. 

Non voglio riempire 

il mio cuore 

dell’ingratitudine umana. 

Presto farà giorno 

e non giudicherò nessuno; 

passeggerò 

verso il sentiero 

degli umili, 

dove non tramonta 

il sole... 

Ho incontrato 

Il Messia; 

dal suo sguardo 

il mio cuore si è calmato, 

e l’ho contemplato. 

E presto farà buio... 

e sono stato salvato. 

*

WKRÓTCE NASTANIE DZIEŃ

Moja żona płacze,

brak uśmiechu

na jej kruchym obliczu.

Nie chcę wypełniać

mego serca

ludzką niewdzięcznością.

Wkrótce nastanie dzień

i nikogo nie będę osądzał;

podążę 

ku ścieżce

pokornych,

gdzie słońce

nigdy nie zachodzi...

Spotkałem

Mesjasza;

od jego spojrzenia

me serce się uspokoiło

i kontemplowałem go.

Wkrótce zapadnie noc...

i zostałem zbawiony.

***

SILENZIO 

Amo 

questo silenzio 

che mi percorre... 

che mi penetra la pelle 

e mi tocca l’anima. 

Amo questo silenzio 

e questa antica pianta, 

amo l’argentea luna 

degli amanti, 

amo ascoltare 

il suo dolce sussurro 

d’infinito, 

amo ascoltare 

la sua voce... 

l’ampiezza del creato! 

Amo sussurrarti 

parole d’amore 

in questo assoluto silenzio, 

t’amo silenzio mio 

e la piuma 

vola in alto. 

*

CISZA

Kocham

tę ciszę,

która mnie przenika...

która wnika w mą skórę

i dotyka duszy.

Kocham tę ciszę

i tę pradawną roślinę,

kocham srebrzysty księżyc

kochanków,

kocham słuchać

jego słodkiego 

nieskończonego szeptu,

kocham słuchać

jego głosu...

ogromu stworzenia!

Kocham szeptać ci

słowa miłości

w całkowitej ciszy,

kocham cię, ma ciszo,

a pióro

szybuje wysoko.

***

Massimo Del Zio , foto dell'autore